Pijnlijk intieme liedjes met folky eenvoud

How can I live with your ghost?”, zingt Sufjan Stevens over de moeder die hij nauwelijks gekend heeft en die samen met zijn stiefvader het onderwerp is van Carrie & Lowell. Haar dood in 2012 greep hem zo aan dat Stevens niets anders kon dan zijn wanhoop van zich af schrijven in pijnlijk persoonlijke liedjes.

Vergeleken bij zijn voorlaatste album The Age of Adz (2010) is het een baken van folky eenvoud, opgebouwd rond Sufjans lo-fi opgenomen gitaar en piano en zonder zijn gebruikelijke orkestrale en elektronische extravagantie.

Op fluistertoon zingt hij over het gebrek aan intimiteit dat hij in zijn jeugd ondervond en de psychische leegte die hij daar als volwassene aan overhield. Als luisteraar waan je je een voyeur in de kamers waar Sufjan zijn rauwe, poëtische ontboezemingen aan de microfoon toevertrouwt.

„We’re all gonna die”, is de onverwacht troostrijke conclusie in Fourth of July.