Syriza en Front National verraden EU door Poetin

Het Griekse Syriza en het Franse FN zoeken toenadering tot het Rusland van Poetin. Let op, het gaat de nieuwe ‘Poetin- Verstehers’ om geld en de haat tegen het verenigde Europa, meent Vladislav Inozemtsev.

Tsipras en Poetin in Moskou foto afp

De betrekkingen tussen de EU en Rusland lijken dezer dagen verre van normaal – vooral door de inlijving van de Krim door Moskou en de steun aan de militante separatisten in Oost-Oekraïne. Maar terwijl het merendeel van de Europese politici onder leiding van Angela Merkel tot een solide gezamenlijke aanpak van Rusland probeert te komen, onderhandelen enkele anderen met het Kremlin. Daarvoor voeren ze ‘ideologische’ en ‘principiële’ redenen aan.

De agenda van Syriza in Griekenland is duidelijk links: deze partij wil ‘vuile’ privatiseringsregelingen opnieuw onderzoeken, overheidscontracten herzien om zo corrupte banden tussen het ambtelijk apparaat en het bedrijfsleven uit te bannen, een sterke belastingverhoging voor de rijksten en opnieuw onderhandelen over de condities van de Griekse staatsschuld. En welk land lijkt de meest ‘natuurlijke’ bondgenoot voor dit Griekenland? Rusland.

Rusland, het land dat de meest omstreden privatisering uit de geschiedenis heeft doorgevoerd, waar alle belangrijke overheidscontracten worden gegund aan een kleine vriendenkring van de president, waar het aantal miljardairs in vergelijking met de schaal van de economie het hoogste ter wereld is, waar de regering trots is op haar vlaktaks en haar fraaie staat van dienst bij de aflossing van alle schulden aan het buitenland, terwijl de binnenlandse obligaties vaak het kind van de rekening zijn.

Laten we een ander voorbeeld nemen. Het Franse Front National roept op tot een beperking van de migranteninstroom, strengere wetgeving voor arbeidsmigranten en bestrijding van de ‘islamisering’ van Europa. De partij mag dan niet fascistisch zijn, ze staat ook niet zo ver af van die kant van het politieke spectrum.

Eerbiedwaardige politici in Europa staan niet in de rij om vriendschap met FN te sluiten, maar buiten de EU heeft zich opeens een krachtige bondgenoot aangediend: Rusland.

Rusland, dat zich officieel voordoet als baken van antifascistisch verzet, dat de hele arbeidswetgeving liberaliseerde en zo de op een na populairste bestemming voor arbeidsmigranten ter wereld werd, dat de opkomst van islamitische pseudostaten in zijn Noord-Kaukasische provincies aanmoedigt.

Ik heb meer voorbeelden, maar vermoed dat dit wel genoeg is om de achtergrond van de nieuwe ideologie van ‘Poetin-Verstehers’ in kaart te brengen. Het gaat om geld en de jacht daarop. En het gaat om de haat tegen het verenigde Europa.

Moskou heeft een lange ervaring in het omkopen van EU-politici. Maar waar het zich voorheen op gepensioneerde staatslieden als de voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder richtte, gaat de aandacht nu uit naar financiële hulp aan rijzende ‘sterren’ als Tsipras en Marine Le Pen.

In sommige gevallen geeft het Kremlin heel openlijk geld aan pro-Russische EU-politici – zoals de lening van 9 miljoen euro die het Front National in 2014 van de Eerste Russisch-Tsjechische Handelsbank in Moskou ontving. In andere gevallen gaat het iets bedekter – zoals toen de bedrijven van Malofeev, een bekende geldschieter achter de bezetting van de Krim, steun verleenden aan Syriza en andere anti-EU-krachten.

Daarnaast zijn tal van ‘onderzoeksstichtingen’ en ‘denktanks’ bij de omkoping van deskundigen en intellectuelen betrokken, zoals de St. Petersburg Dialogue, de Russian World Foundation of het Institute for Democracy and Cooperation.

Het Rusland van Poetin haat de EU: in zijn ogen is de Unie het meest geslaagde integratie-experiment aller tijden en het grootste gebied met een gezamenlijke welvaart uit de menselijke geschiedenis. Daarentegen zijn de ‘doeltreffende managers’ uit het Kremlin al een kwart eeuw niet in staat om de Russische Federatie en Wit-Rusland te integreren, en proberen ze een douane-unie te vormen waarin de handel nu al voor het vierde jaar achtereen afneemt(!). Het bestaan van de EU, die zich sinds de val van de Sovjet-Unie van 12 tot 28 lidstaten heeft uitgebreid, tolereren ze niet.

Intussen fungeren politieke krachten in Europa als anti-Europees. Zij incasseren het geld en de ideeën uit het buitenland en ontpoppen zich als verraders van Europa. Kijk je naar de leiders in de EU die bereid zijn het Rusland van Poetin aan te pakken, en naar degenen die zich erbij neerleggen, dan moet je niet naar hun ideeën kijken maar naar de geldbronnen waaruit ze worden gefinancierd. Het lot van Europa wordt niet in Oost-Oekraïne beslist. Tenminste, niet alleen. Het wordt ook beslist in de kantoren van de Europese politieke partijen en denktanks die worden bekostigd door het Kremlin. Europa doet er goed aan dit serieus te nemen. En om alle Russische banden van EU-politici en -opiniemakers eens grondig door te lichten.