Rosé verbleekt

Harold Hamersma waarschuwt voor copy cat rosés en abrikozenjam.

Première de Figuière 2013,18,95 euro. wijnkoperijdedegoudenton.nl

Rosé is aan het vervagen. Niet qua consumptie overigens. De extreme groei is er hier weliswaar uit, maar met een stabiel marktaandeel van rond 13 procent is er sprake van een volwassen categorie binnen het wijnaanbod. Rosé is here to stay. En al ligt de piekconsumptie in voorjaar en zomer, de wijn wordt inmiddels het hele jaar door gedronken. Door zowel mannen als vrouwen. En niet alleen in Nederland.

Wereldwijd groeit de rosédorst overigens wel. En om die te kunnen lessen, is de productie fors opgevoerd. Er is geen wijn producerend land meer dat rosé niet in zijn portfolio heeft. En de cabernet sauvignondruif dankt er zijn recent verworven mondiale nummer één positie aan. Nu heeft van oudsher Frankrijk het authentieke rosérecept in handen. Overigens met dank aan de Grieken die 600 jaar voor Christus Marseille stichtten en het daar gingen maken. Een toevalstreffer, omdat men het produceren van rode wijn destijds nog niet onder de knie had. Wellicht is het een idee voor de Griekse regering om, behalve van Duitsland WO II-herstelbetalingen te eisen, met terugwerkende kracht een vergoeding van Frankrijk te verlangen voor het schenden van het copyright op Provence rosé.

Hoe dan ook, Zuid-Franse rosé, en dan met name die uit de Provence, wordt als het origineel beschouwd. En dat wordt inmiddels nadrukkelijk gekopieerd. Vooral de laatste twee jaar is het mij opgevallen dat het grootste deel van de te beoordelen proefflessen zich de Provence-look heeft aangemeten. Waar rosé daarvoor knalrozerood diende te zijn, wordt het modebeeld thans bepaald door een bleek-pips-transparant-roze uitmonstering. „Die rosé is altijd lekker”, hoor ik vaak. Een misvatting: kleur en smaak staan los van elkaar. Voor het oog presenteren met name veel uitvoeringen uit de nieuwe wereld zich frêle, ingetogen en discreet. Maar de mond moet zich opmaken voor kantineklets in de suikerwerkfabriek, waarin frambozendrups, aardbeien-fruitella en abrikozenjam elkaar luidkeels tutoyeren.

Door het verschijnen van al die copy cats lijkt er trouwens ook weer een groeiende belangstelling voor het originele origineel te ontstaan. Trakteer uzelf eens op Saint André de Figuière, Première de Figuière 2013, Côtes de Provence. Die smaakt echt lekker, namelijk naar wijn.