Mondige student die zich laafde aan het leven

Gevat, zelfverzekerd, sociaal vaardig, levenslustig en brutaal. Dat was student David van Wel, al vormden de studies waaraan hij de afgelopen jaren begon niet de hoofdmoot van zijn dagbesteding. Vriend Philip Breitenstein: „Daaf was intelligent maar werd soms wat afgeleid door de mooie dingen in het leven.”

Zijn suikerziekte stond hem daarbij niet in de weg, vertellen vrienden. Breitenstein: „Ook niet tijdens een kroegentocht.” Voor Van Wel was zijn ziekte al sinds zijn vierde onderdeel van zijn leven. Ongeacht tijdstip, fysieke of geestelijke gesteldheid checkte hij zijn suikerspiegel.

Vorige week vrijdag sloot hij een avond met vrienden bij hem thuis af met een snuf van een onder studenten vaker gebruikte partydrug. Een paar gezellige uren later ging de groep uiteen. Van Wel ging slapen, maar sprak een paar uur later nog even met zijn huisgenoot. Die trof hem de volgende middag levenloos aan in bed.

Van Wels plotselinge dood is een onopgehelderd raadsel. Zelfs een autopsie bracht geen uitsluitsel. Vader Han van Wel: „Een nachtmerrie, om zo je kind te verliezen. Het is even onwerkelijk als onbegrijpelijk wat er is gebeurd.”

Eigenlijk had Van Wel vorige week op de ski’s willen staan met zijn vrienden van het studentendispuut Borgia, waarvan hij sinds 2013 een zeer actief lid was. Zijn net begonnen avondstudie ICT weerhield hem van de sneeuw. Hij zou afgelopen week zijn eerste tentamen hebben.

Na een turbulente pubertijd waarin Van Wel alle niveaus van gymnasium tot vmbo verkende, vertrok hij naar de hoofdstad. Daar voelde hij zich snel thuis. Toch ging hij tot vorig jaar ieder weekend terug naar Naarden om te hockeyen. Maar vooral om met zijn halfbroertje Daniël (9) te spelen, vertelt hun vader. „David was stapelgek op hem. Hij nam Daniël mee door Amsterdam waar ze wandelden over de Albert Cuyp en samen een kroketje aten.”

Met vrienden richtte Van Wel afgelopen zomer een eigen hockeyteam op. Bij het Amstelveense HIC vormden ze Heren 19, dat zijn wedstrijden doorgaans afwerkt in de schaduwranden van de dag op slecht onderhouden velden. „Dat deed niets af aan Davids fanatisme”, zegt vriend Wouter Jonker. Als hij zijn ogen sluit ziet hij zijn teamgenoot nog staan, omringd door alle spelers. „Dan hield iedereen zijn mond en luisterde naar Davids aanwijzingen.”

Vandaag varen vrienden en familie de kist van het dispuutshuis op de Oudezijds Voorburgwal naar de aula van Zorgvlied. Vader Han: „Daar vieren we Davids leven.”