Vage term als ‘leesproblemen’ bemoeilijkt de behandeling

Victor van Daal geeft een samenvatting van 150 jaar dyslexiegeschiedenis aan de hand van zowel bevestigde als onderuit gehaalde wetenswaardigheden (27/3). Hij concludeert dat de term dyslexie niet deugt. Van Daal maakt retorisch misbruik van misbruik in de praktijk. Er zijn organisaties die ouders geld uit de zak kloppen met niet-effectieve motorische behandeling van dyslexie; dat zegt iets over de integriteit van die behandelaars, maar niets over het begrip dyslexie en de motorische comorbiditeit. Overigens hebben alternatieve geneespraktijken vooral betrekking op de Engelse situatie; in Nederland worden ze nauwelijks nog aangeboden.

De kern van Van Daals betoog is dat leesmoeilijkheden in alle graden van ernst voorkomen en een continue verdeling volgen. Blijft een baby of peuter te ver achter ten opzichte van het gemiddelde, dan worden maatregelen genomen. Het basisonderwijs kent een systeem van vroegsignalering en vroeginterventie, dat veel leesproblemen grotendeels of geheel oplost.

Er zijn echter kinderen die onvoldoende profiteren van interventie en behandeling en die kunnen worden beschouwd als hardnekkige gevallen. Een groot deel voldoet aan de criteria voor ernstige, enkelvoudige dyslexie volgens de zorgverzekeringswet, maar zeker niet allemaal. Voldoende reden om de criteria te heroverwegen.

‘Dyslexie’ vervangen door ‘leesproblemen’, zoals Van Daal voorstelt, zonder uitspraak over de ernst en prognose op basis van hardnekkigheid, bemoeilijkt de pedagogische interventie en het nemen van beleidsmaatregelen.

Ook het onderzoek naar oorzaken van dyslexie is gebaat bij heldere afspraken en criteria voor het selecteren van extreem zwakke lezers. Een vagere term maakt de communicatie op alle fronten een stuk lastiger.

Hoogleraar Dyslexie & Klinisch Neuropsycholoog, RUG

Halbe Zijlstra

Iran is niet de duivel

Met respect voor VVD-leider Zijlstra en dreigingen vanuit Iran: ik verwacht van critici die beweren dat Iran ‘het Westen wil doden’ dan wel ‘Israël vernietigen’ (8/4) dat ze hun beweringen staven met een concreet citaat.

Dergelijke schrikbeelden circuleren al decennia, maar Perzisch is een moeilijke taal en islamitische beeldspraak kan op vele wijzen uitgelegd worden.

Juist nu luid wordt geroepen om een ‘hervorming’ van de islam is het van belang islamitische gezaghebbende uitspraken zo nauwkeurig mogelijk te analyseren, om:

(1) de betreffende Iraanse politicus serieus te nemen; (2) Westerse burgers zélf te laten denken en (3) kritische geesten in de islamitische cultuurwereld – die bestaan hoor – de kans te geven ze te bekritiseren.

De geesteshouding van: Iran is de duivel van wie geen goeds te verwachten is, scoort lekker maar levert misschien weinig op.

Albert Appelo