Zo’n bezetting is ook wel een keertje klaar

Ze stappen op, de bezetters van het Maagdenhuis. Toch zet de universiteit het kort geding voor ontruiming door. Afspraken bleken niet altijd afspraken.

Van beloofde hardere acties naar een verklaring het Maagdenhuis te verlaten – in één etmaal. De bezetters van het bestuurspand van de Universiteit van Amsterdam vertrekken maandag, tegen de zin van een minderheid. En dat ze vertrekken is maar goed ook, vinden zelfs medestanders van de demonstranten.

Het Maagdenhuis heeft zijn relevantie wel een beetje verloren, zegt Dan Hassler-Forest, woordvoerder van ReThink, de actievoerende UvA-docenten. „De bezetting was de katalysator van het protest, een substantiële bijdrage. Maar veel docenten zeggen: het is wel een keer klaar. Je kunt niet blijven tot de mussen van het dak vallen.”

De veranderingen bij de UvA zijn in gang gezet, vindt ook Jarmo Berkhout, woordvoerder van Humanities Rally, de protestbeweging van de faculteit geesteswetenschappen. Hij denkt dat de woorden van de bezetters over hardere acties de broze gesprekken met het bestuur niet hebben geschaad en hij wil dat dan graag zo houden.

Meer democratie

Heeft De Nieuwe Universiteit, zoals de bezetters zich noemen, zich als gesprekspartner buitenspel gezet? Hassler-Forest denkt van niet. „Rector Dymph van den Boom zei het ook: het gaat erom dat we met goede mensen aan tafel zitten, niet bij wie ze horen.”

Vóór meer democratie, tegen ‘rendementsdenken’. Die eisen vonden zes weken geleden gehoor in academisch Amsterdam. Het protest was sympathiek, want vreedzaam, bevlogen, voor beter onderwijs en met een aura van ‘love and peace’. De steun maakte dat de UvA de bezetters serieus nam. De universiteit kwam met een tienpuntenplan voor versterking van de democratie en commissies voor onderzoek naar financiën en bestuur.

Nu de gesprekken daarover lopen, is de bezetting als drukmiddel niet meer nodig, vinden medestanders. Een deel van hen is zich ook gaan storen aan de lichte schade en aan de viezigheid in het Maagdenhuis. Bezetting was een middel, geen doel.

Sommigen voelden zich ook geen bezetter, zoals student Jaap Oosterwijk, een van de gezichten van het Maagdenhuis. „Ik heb hier maar één keer geslapen”, zei hij woensdag. „Noem mij liever een boze student.”

Moeilijk mandaat

Overleg in het Maagdenhuis gebeurde via de general assembly, waarbij iedereen dezelfde ruimte krijgt te spreken. Dat maakte het moeilijk tot overeenstemming te komen, of tot een mandaat voor overleg met de UvA. De Nieuwe Universiteit had dan ook geen woordvoerder, elke bezetter sprak op persoonlijke titel.

Dat besluiten afhingen van wie aanwezig was, bleek deze week. Wie dinsdag het pand had verlaten in de overtuiging dat er een overeenkomst was met de UvA over de voorwaarden van vertrek, stond woensdag voor een verrassing: geen akkoord. Later bleek dat een minderheid dat had besloten.

Het deed het draagvlak voor de bezetters geen goed: te ongeorganiseerd, te onvoorspelbaar. De UvA vertrouwt niet op een vertrek van iedereen en zet een kort geding voor ontruiming door.

Docent Hassler-Forest, die weet dat enkele docenten met bezetters hebben gepraat, hoopt dat het niet zover komt. „Nu kunnen ze eervol vertrekken.”