Vermeer zonder gluten

Iedere journalist kent de opdracht: minder vertellen, meer laten zien. De opdracht is bijna altijd een verpakte vermaning, terecht of niet. Wie niet direct knikt maar vraagt ‘waarom’ brengt de vermaner doorgaans in verlegenheid. Tenminste, als die begrijpt dat het niet sterk is de zwakte van uitleggen uit te leggen.

Maar er is goed nieuws voor iedere liefhebber van het show-don’t-tell-principe. Sinds kort biedt het internet een hoekje dat die opdracht prachtig uitlegt, in beeld. Via glutenimage.tumblr.com is een glutenvrij museum te bezoeken; een website waarop bewerkte foto’s te zien zijn van meesterwerken uit de beeldende kunst. Ze staan naast de originele werken. Alle beelden tezamen vormen een helder en stevig opinieartikel, zonder één woord. Oké, één woordcombinatie: ‘d’après’.

De opinie? Dat mensen die glutenvrij eten zich meer ontzeggen dat de westerse cultuur lief is. Er bestaan mensen met een serieuze glutenintolerantie, met de ziekte coeliakie tot gevolg. Maar uit medisch onderzoek blijkt dat dit voor maximaal 1 procent van de bevolking geldt. Niet de 10 tot 30 procent mensen in de westerse wereld die zeggen gluten te mijden.

De rest? Die voelt zich goed bij het volgen van de heersende dieetmode. Niets mis mee, ware het niet dat er dan wel iets verloren gaat voor de mensheid. Tenminste, dat laat het museum zien. Zonder woorden.