Mijnenveld vol pubers

Tien jaar lang verschenen de thrillers van Esther Verhoef bij Ambo|Anthos. Uitgeverij en auteur voeren wel bij die samenwerking. Ambo|Anthos werd de bestsellerfabriek die medeverantwoordelijk is voor de populariteit van het thrillergenre en Verhoef groeide met 1,9 miljoen verkochte boeken uit tot een van de succesvolste schrijvers van Nederland. Opmerkelijk dus dat haar nieuwe boek, Lieve mama, verschijnt bij Prometheus. Zelf gaf ze aan dat ze een nieuwe chemie nodig had tussen schrijver en uitgever. De persoonlijkheid van uitgever Mai Spijkers en zijn benadering van het vak, zei Verhoef, maakten haar nieuwsgierig naar Prometheus.

De fans hoeven niet te vrezen; Spijkers heeft aan Verhoefs succesformule niets veranderd. Ook Lieve mama is een onvervalste, door weekblad Margriet al juichend onthaalde vrouwenthriller. Zelfs het omslag lijkt op haar eerdere boeken.

In Lieve mama is verpleegkundige Helen de vrouw in de hoofdrol. Ze heeft drie puberende kinderen en een man die meer tijd aan zijn succesvolle horecaonderneming schenkt dan aan zijn huwelijk. Op een avond, als de kinderen de deur uit zijn, wordt het echtpaar overvallen door een jongeman met een bivakmuts. Als de overvaller haar belaagt, schiet Helen de overvaller dood met een pistool dat haar man illegaal blijkt te hebben aangeschaft. Op aandringen van haar echtgenoot, die waarschuwt voor een mediacircus dat het leven van hun gezin zal veranderen, belt Helen niet met de politie. Vervolgens begint de ellende pas echt.

Verhoef schrijft vaardig; wat betreft karakterontwikkeling en spanningsopbouw stijgt ze uit boven de middelmaat. Maar ambitieus zijn haar boeken allerminst. Ook bij haar nieuwe uitgeverij kiest ze voor het beproefde recept en biedt ze haar lezeressen volop identificatiemomenten. De schuimlaag op de cappuccino wordt beschreven, in de koffie gaan zoetjes, een puberdochter wil een tatoeage, de kinderen zijn te lui om te fietsen, enzovoorts.

Echt ergerniswekkend zijn de gemeenplaatsen waar Lieve mama in grossiert. Wat te denken van aforismen als: ‘Leven in een huis vol pubers was als een wandeling door een mijnenveld.’ Of: ‘De dood discrimineerde niet. Niet op leeftijd, niet op geslacht of ras. Mooie, lelijke, dikke en dunne mensen: het maakte de dood niets uit. Hij pakte wat hij wilde, at random.’ Zouden de liefhebbers van Verhoef niet net iets meer uitgedaagd willen worden? Hopelijk kiest zij nog eens voor een uitgever die haar prikkelt om de conventies van de oestrogeenthriller los te laten.