Hier hoeven poppen niet per se lief te zijn

Renske de Greef is gefascineerd door beurzen. Elke maand bezoekt ze er een met fotograaf Jan Hoek en zoekt ze producten uit, zodat niemand iets hoeft te missen. Deze week: de Poppen- en Berenbeurs.

Als we de poppen- en berenbeurs in Rotterdam binnenlopen, worden we direct omringd door stands vol hyperrealistische babypoppen. ‘Reborns’, heten ze. Ze worden gemaakt van siliconen voor de ‘real feel’, hebben gesprongen adertjes op hun wangen en zijn zelfs bedekt met pasgeborenbaby-smeer.

Deze baby’s hoeven niet per se lief te zijn, maar vooral echt, ook als dat inhoudt dat ze lijken op iets wat je in Alien-films uit een ei ziet kruipen. Al rondlopend wordt Renske steeds bleker: ze is zwanger en de aanblik van deze babypoppen maakt haar nogal ongemakkelijk. „Het lijken allemaal net babylijkjes”, fluistert ze. „Straks groeit er ook zo’n plastic pop in mij.”

Jan daarentegen lijkt te floreren. Hij is single, heeft niet de seksuele geaardheid om zelf baby’s te maken en zou het liefst een kind willen zonder zijn vrijheid te verliezen. Kortom: hij valt precies in de doelgroep. Behalve dat alle andere bezoekers oma’s of achtjarige meisjes zijn.

We besluiten dit keer te ruilen van rol: Jan schrijft en kiest de producten en Renske kan eindelijk haar kwaliteiten als professioneel fotograaf en beeldbewerker aan de wereld laten zien.

Als we aan de organisator vragen of de baby’s weleens gekocht worden door mannen, antwoordt ze: „Nee, dat zie ik nooit. Dat zou toch ook wel, ja, hoe zal ik het zeggen, apart zijn. Als een man de hele dag met zo'n baby loopt te spelen.” Dan ziet ze het beteuterde gezicht van Jan: „Maar ach, aan de andere kant heb ik met deze beurs ook wel geleerd nergens een oordeel over te hebben hoor!”

Zacht zeepaardje

Ik vind dit een kleine revolutie in knuffelland. Rondlopend op de beurs valt het namelijk op dat alleen zachte dieren het waard gevonden worden om in pluche te vereeuwigen. Maar konijnen, beren en muizen zijn ook al zacht in het echt. Waarom mogen glibberige dieren die je normaal gesproken niet zo snel tegen je aan zou drukken niet ook in knuffelvorm bestaan? Alsof zij geen behoefte aan warmte en aandacht hebben! Dat dachten ze ook bij Noabears met als resultaat een zeepaard zoals je hem in het echt nooit zou tegenkomen: harig en pluizig. Veel liever dan alle beren en konijnen bij elkaar.

Lieve schattige Kiana

De Belgische ‘poppenmoeder’ Anita heeft een heel leger aan baby’s op tafel die je van alle kanten hypnotiserend aanstaren vanuit hun roze commodes. Ze draagt een lila mantelpakje en trekt de luier van een pop naar beneden om het geslacht te tonen aan een gezin: „Dit is echt in alles een jongetje hoor, maar dan eentje die niet snel in zijn broek zal plassen.” Het gezin staart ongemakkelijk naar het hyperrealistische piemeltje. Dan richt Anita zich op ons: „Jullie hebben helaas net het voedermoment gemist. Vandaag stond melk en een fruithapje op het menu.” Natuurlijk zou ik dit allemaal heel eng kunnen vinden en zou ik er grapjes over kunnen maken, maar dan vraagt ze iets wat alles verandert: „Wil je er eentje vasthouden?” Ik wijs naar een Land van Laaf-achtige baby, die voorzichtig in mijn armen wordt gelegd. Het is zwaar, ongeveer als een echte baby. Het is zacht en het hoofdje rust tegen mijn borst. Ik wieg hem en heen en weer en kijk nogmaals naar het gezichtje dat me vrolijk toelacht. „Hallo”, zeg ik, „wat ben jij een lief poepie zeg.” Even vergeet ik dat dit niet een echte baby is en ik niet de vader.

Humpty Dumpty

Deze eivormige pop is speciaal voor de Paasdagen ingevlogen. Humpty Dumpty is bekend van een Engels kinderliedje uit 1803:

‘Humpty Dumpty sat on a wall,

Humpty Dumpty had a great fall.’

Ik was sowieso al fan van het lied omdat ik een zwak heb voor ei-vormige wezens die ook nog eens onhandig zijn. Maar nu ik hem zo gekleed in een leuk Pietenpakje voor me zie, ben ik helemaal verkocht. Daarnaast denk ik ook dat het een goed idee is als voortaan de voormalig Zwarte Pieten er allemaal zo uit gaan zien.

Aangekleed babyaapje

In de categorie ‘Ik wil het maar het mag niet, daarom maar in realistische popvorm’: een babyaapje met kleren aan. In mijn geval al sinds mijn jeugd een lang gekoesterde wens. Ik blijk niet de enige. De Engelse standhoudster vertelt dat de poppen in korte tijd razend populair zijn geworden. Ze zijn er inmiddels ook in een enorme variëteit aan uitvoeringen: van orang-oetans tot gorilla, met bril op of met bananen-babyflesje.

Maar ook op baby-apen-poppen-gebied is er last van racisme: „Hoe donkerder de kleur, hoe minder ze verkocht worden.”