Recensieoverzicht: Frank excentriek en tóch voor een ieder herkenbaar

Michael Fassbender als Frank. Foto Screenshot YouTube / Frank

De film Frank van regisseur Lenny Abrahamson vertelt het verhaal over de frontman van een avant-gardeband die zich verstopt in een masker van papier-maché. Vandaag gaat de film in Nederland in première. NRC-recensent Dana Linssen spreekt nu al van de “meest excentrieke” film van het jaar.

Afgaand op de verschenen recensies moet Lenny Abrahamson goed werk geleverd hebben. De film kreeg op recensiesite Rotten Tomatoes een score van 92 procent, op basis van 145 recensies. Daarvan waren er slechts 12 negatief, waarmee de film Certified Fresh is: door meer dan veertig critici beoordeeld met een score hoger dan 75 procent. Toch is het nog maar de vraag of de film in Nederland een kaskraker wordt. Frank is namelijk al in 2013 opgenomen en ging in januari 2014 tijdens het Sundance Film Festival in première. Een jaar geleden volgde de Europese première in Dublin, maar de film bereikte Nederland niet. Tot vandaag. De film wordt in elf bioscopen vertoond. NRC-recensent Dana Linssen geeft vijf ballen:

“Frank is de excentriekste film van het jaar. Nu al. Dat komt door van alles en nog wat. Frank is een film over een popzanger die zich verstopt in een gigantisch carnavalshoofd van papier-maché. Dat klinkt meliger dan het is, want Frank is eigenlijk tamelijk melancholiek, ondanks het feit dat het een scherpe satire is op de muziekindustrie, sterrendom en sociale media. Die melancholie zit onder dat masker.*****”

Het verhaal van Frank is losjes gebaseerd op de ervaringen van journalist Jon Ronson. Hij schreef een boek over zijn ervaringen als bandlid bij de cultsensatie Frank Sidebottom Oh Blimey Big Band, waarbij de frontzanger zich ook verstopte onder een groot hoofd. Hoewel de film dan wel Frank mag heten, wordt verhaal verteld door de ogen van een nieuw bandlid, de muzikaal talentloze Jon.

De trailer van Frank is hieronder te bekijken:

Het is de vaagheid die Frank zo bijzonder maakt

De recensent van de Volkskrant is gegrepen door de vaagheid in de film. Tijdens het kijken komen er zoveel vragen op: is het een parodie op dat alternatieve circuit waar bandjes een handvol trouwe fans hebben, of een ode eraan? Is het een knipoog naar muziekdocumentaires waarin de bandleden elkaar naar het leven staan? Toch is een eenduidig antwoord op deze vragen niet te geven tijdens het zien van de film:

“Als kijker kun je maar beter precies het omgekeerde doen dan Jon: niet verlangen naar rechtlijnige antwoorden, niets in banen willen leiden. Gewoon, simpelweg genieten van het ongrijpbare en je laten meevoeren door de heerlijke krankzinnigheid van dit alles.****”

Een hoofd van papier-maché: waarom ook niet?

De recensent van Het Parool stelt zichzelf gelijk de vraag dat als het je als filmmaker lukt om Michael Fassbender (Shame, 12 Years a Slave) te strikken voor je film, waarom je hem dan het hele verhaal met een groot hoofd van ­papier-maché rond laat lopen, zodat niemand hem herkent. Best wel vreemd komt de recensent tot de conclusie, maar dat is juist de kracht van de film:

“Het past juist bij Frank, dat het een en ander te zeggen heeft over commercialiteit versus artistieke integriteit en gekte en genialiteit.****”

Bekijk hieronder een interview met hoofdrolspelers Michael Fassbender en Domhnall Gleeson:

Frank maakt korte metten met de mainstream muziek

De Britse krant The Guardian beoordeelde de film een jaar geleden al. Naast een goed verhaal, was ook de muziek in de film erg goed en gedurfd:

“Ze hadden kunnen kiezen voor muziek die wat toegankelijker was, maar dat hebben ze juist niet gedaan. Toch pakken de nummers je meteen en is het lekker onvoorspelbaar.****”