Macbain is duister popdrama

Excessief, ongenaakbaar en duister: dat is het intrigerende en tegelijk hinderlijke aan de voorstelling Macbain door Dood Paard. Stel: de toeschouwer kent Shakespeares bloeddorstige drama Macbeth niet en weet niets over het liefdespaar Kurt Cobain en Courtney Love, ja, wat dan?

Gerardjan Rijnders brengt de wereld van Macbeth en die van beide popidolen samen in een tekst die draait om bloed en wrok, maar die ook momenten van grote tederheid en inkeer kent.

De voorstelling opent met een gefingeerd interview tussen Courtney Love (Manja Topper) en Kurt Cobain (Gillis Biesheuvel). In snelle, aangrijpende scènes laten de spelers zien dat het stel, beiden kapot van hart en ziel, wankelt op de rand van de afgrond. De stap naar Lady Macbeth en Macbeth is maar klein. Rook wolkt op in deze sinistere flirt met de dood.

Vanachter een bankstel brengen Topper en Biesheuvel de tragedie als een poppenkast met houten zwaarden, blikkerende nepkronen en veel bloedvergieten. Songs van Kurt Cobains legendarische grungeband Nirvana klinken in licht-vervormde, bijna middeleeuwse uitvoering door componist Wessel Schrik.

Dat is door het collectief dat aan Macbain werkt goed gezien: Shakespeares middeleeuwse tragedie gespiegeld in de hedendaagse popwereld. Ondertussen komt een uit metaal vervaardigd plafond, bezaaid met blinkende messen als moordwapens, met geraas omlaag. En verplettert de spelers. Maar ze acteren door, mateloos: Lady Macbeth angstaanjagend met hoge stem en Macbeth pratend als in razernij.