Column

Geld regeert

Bijna begon ik medelijden te krijgen met Rik baron van Slingelandt, toen hij zat te zweten voor een bloedraad van illustere Kamerleden als daar zijn Teun van Dijck (PVV), Aukje de Vries (?), Henk (?) Nijboer (PvdA), (?) Merkies (SP) en het groentje Klaver.

De eerbiedwaardige president-commissaris van de ABN Amro wist niet wat hem overkwam. Emmers vol toorn werden over hem heengekieperd terwijl hij zich uitputte in niet-gemeende verontschuldigingen („Echt wel begrip voor de gevoelens in de samenleving”), wél-gemeende rechtvaardigingen („We hebben de beloning voor de raad van bestuur gematigd”) en andere bedenkelijke toelichtingen („Mogelijk waren we tot een andere besluitvorming gekomen als ik de commotie niet had onderschat – ik zeg mogelijk”).

Het was duidelijk dat de baron gewend was in rustiger vaarwater te opereren, zoals die van zijn ondernemingsraad die tegenwoordig – hij glimlachte vergevingsgezind – ‘raad van medewerkers’ wordt genoemd. Het leek me wel een aardige man, misschien nog wel aardiger dan Teun van Dijck en Jesse Klaver sámen. Met de baron als voorzitter van de golfclub kan er weinig meer fout gaan – zorgvuldig kort gemaaid gras op de greens, riante zitjes in het clubhuis – maar te midden van opgewonden Kamerstandjes voelt hij zich minder op zijn gemak.

Onze geachte parlementariërs legden ijverig hun hoge morele standaarden aan hem op. Klaver „wilde niet weten in welk universum” die rare baron leefde. Het was moreel kompas voor en moreel kompas na; ook de bijbehorende magnetische velden bleven niet onbesproken. Het schijnt dat Van Dijck het morele kompas van de PVV dagelijks op het magnetische veld van de aarde richt – een loodzwaar karwei.

Dat de Tweede Kamer verzuimd had eerder in te grijpen, daar hoorde je ze niet over; liever deelden ze de morele verontwaardiging van het gevreesde volk. De Kamer had weer eens boter op het hoofd, maar wie heeft dat níet als het om het vergroten van het eigen inkomen gaat?

PvdA-econoom Willem Vermeend vindt dat minister Dijsselbloem niet ‘onverstandig’ maar ‘onaanvaardbaar’ tegen de salarisplannen van de ABN Amro-top had moeten zeggen. Dan hadden de heren wel van hun snode voornemens afgezien. Wie weet. Maar waarom zei Dijsselbloem het niet? Misschien wel omdat hij die plannen niet zo onredelijk vond.

Zeven ton voor een topbaan is in het bedrijfsleven allang niet meer exorbitant. Ook in de entertainmentindustrie is het een normaal bedrag, vraag het onze cabaretiers. Bekende tv-persoonlijkheden bouwden grote vermogens op, zoals Jeroen Pauw die nu voor de staatsomroep geestdriftig de debatten over de bankierssalarissen leidt. En wie is er verontwaardigd over de 25 miljoen die Robin van Persie jaarlijks verdient?

Nee, handig was het niet van de bestuurderen van ABN Amro zich zo kort na de kredietcrisis in het zonnetje te zetten, nog wel „van onze belastingcenten”. Maar wie van ons zou de verleiding weerstaan hebben als hem de gelegenheid was geboden? Teun van Dijck? Jesse Klaver? Zolang ze in de politiek zitten, moeten ze wel, maar daarna? Zou Balkenende niet blij zijn dat hij zich niet meer aan de Balkenendenorm hoeft te houden?

Geld regeert ons allemaal. Nou ja, mij natuurlijk niet. Wat zei u? Een miljoentje voor een jaar columns? Ik bel u zo terug, eerst dit stukje – voor iets minder – inleveren.