Rik van Slingelandt: ‘begrip voor misnoegen’

Bij de Kamerhoorzitting over de salarisverhogingen bij ABN Amro botsten twee werelden. Goed besluit? „Absoluut.”

Eindelijk sprak hij zich uit: Rik van Slingelandt, de voorzitter van de raad van commissarissen van ABN Amro, over de omstreden loonsverhoging bij de staatsbank. Was Van Slingelandt tot nu onzichtbaar en onhoorbaar in de discussie, gisteravond liet hij weten dat hij de „gevoelens in de samenleving” heeft onderschat. De „ontstane emotie” zei hij te betreuren.

Van Slingelandt liet niet op eigen initiatief van zich horen. Hij was opgeroepen door de Tweede Kamer, waar gisteravond een hoorzitting was over de beloningen in de financiële sector. Na alle ophef over de salarisverhoging bij ABN Amro wilden de Kamerleden nu wel eens horen waarom de raad van commissarissen die verhoging eigenlijk had goed gevonden.

Dus dat legde de 68-jarige Van Slingelandt – strak in pak, zilvergrijze lok, goudgerande bril op zijn neus – de Kamerleden uit, schijnbaar onaangedaan door alle aanwezige cameramannen en fotografen. Een moeilijke positie, want de salarisverhoging nú nog vol verdedigen zou niet handig zijn. Maar toegeven dat hij een fout heeft gemaakt, was ook niet handig. Want kan iemand die fouten maakt niet beter opstappen?

Van Slingelandt schipperde tussen twee standpunten. Het was een „dilemma” geweest, zei hij, die salarisverhoging. Aan de ene kant noemde hij de verhoging „absoluut” een goed besluit. Want ABN Amro moet een goede werkgever zijn, vindt Van Slingelandt. Dat betekent: afspraak is afspraak. En ABN Amro moet goede bestuurders aantrekken, legde hij ook uit. Die krijg je volgens hem niet zonder hoge salarissen.

Aan de andere kant heeft hij ook „begrip” voor het „misnoegen” dat is ontstaan over de „gewraakte 100.000 euro” aan salarisverhoging. In de afweging bij het besluit over de salarisverhoging zijn de „gevoelens in samenleving” volgens hem „onderbelicht” gebleven. Dus: „Gelet op de commotie wil ik toegeven dat onze weging wellicht niet de goede weging was”.

Deze halve schuldbekentenis vonden de Kamerleden niet genoeg. Onbegrijpelijk, vonden ze Van Slingelandts houding. En Van Slingelandt leek weer moeite te hebben het standpunt van de Kamerleden te volgen. Een botsing tussen „twee werelden”, vatte Carola Schouten (ChristenUnie) de ontmoeting samen.