Zo werkt Vox.com

Nieuwssite Vox.com bestaat één jaar. Wat doet de site anders?

Ezra Klein nam vorig jaar een opmerkelijke stap: hij stopte met ‘Wonkblog’, zijn populaire politieke uitlegblog op de site van The Washington Post, om hoofdredacteur te worden van de nieuw op te richten nieuwsite Vox.com.

De verbazing was groot. Ezra Klein, destijds 29 jaar, werd namelijk het ‘wonderkind’ van The Washington Post genoemd. In de vijf jaar dat Klein bij het gerenommeerde krantenbedrijf werkte, groeide hij uit tot een invloedrijke stem in het publiek debat.

Toch was hij ontevreden. „We laten ons tegenhouden, niet alleen door verouderde technologie maar ook door de journalistieke cultuur”, verklaarde Klein zijn stap tegenover The New York Times. The Washington Post bleef volgens Klein hangen in de conventies van krantenjournalistiek. De nadruk lag te zeer op de productie van de krant van de volgende dag; er werd te weinig geld en aandacht besteed aan vernieuwende online journalistiek.

Bij Vox Media zou hij die kans wel krijgen. Vox Media is een in 2003 opgericht mediabedrijf waar verschillende gespecialiseerde websites onder vallen, zoals The Verge (technologie), SB Nation (sport), Polygon (games) en Racked (mode). Met Vox.com mocht Klein daar een algemene nieuwssite aan toevoegen. Hij mocht daarbij naar eigen inzicht gebruikmaken van de vele designers en programmeurs van Vox Media. Online journalistiek zou eindelijk volwassen worden, beloofde Klein.

Gisteren bestond Vox.com één jaar. Hoe heeft Klein vormgegeven aan zijn ambities? Geheel in stijl van de site: een uitlegstuk in vijf vragen.

1. Hoe presenteert Vox.com het nieuws?

Het motto van Vox.com luidt: Explain the news. Kleins ambitie is namelijk om context te bieden bij het nieuws. Journalisten zijn gefocust op het laatste nieuws, aldus Klein, terwijl lezers de wereld willen begrijpen. De vragen waarop zij antwoord willen zijn volgens hem „bedrieglijk eenvoudig”: wat staat er in een wetsvoorstel? Waarom moeten we ons zorgen maken over inflatie?

Vox.com staat daarom vol met explainers: artikelen die met behulp van grafieken, kaarten, infographics, video’s of tekst antwoord geven op zo’n ‘bedrieglijk eenvoudige’ vraag. Met die wat nerdy insteek onderscheidt de Vox.com zich van frivolere concurrenten als Buzzfeed. Explainers kunnen als losse artikelen gelezen worden, maar ook in een serie. Zulke series heten bij Vox.com card stacks.

2. Wat zijn card stacks?

Card stacks (kaartenstapels) is een door Vox.com uitgevonden journalistieke vorm, waarbij een stapel zo’n tien tot twintig aangeregen artikelen de belangrijkste vragen over een onderwerp behandelen. Ze kunnen worden geraadpleegd als een soort spiekbriefje, zodat je je snel over een kwestie kunt informeren.

Neem de kaartenstapel over bitcoin. Eerst wordt de vraag beantwoord wat bitcoin is, zowel in tekst als in een twee minuten durende video. Dan volgt informatie over de voor- en nadelen van bitcoin en komen complexere vragen aan de orde, zoals hoe bitcointransacties verlopen. Wie niets weet over bitcoin is na het lezen van de twintig kaarten een stuk wijzer. Als je al bekend bent met de virtuele valuta, kun je meteen doorscrollen naar de vraag die je op dat moment hebt.

3. Hoe blijven die kaartenstapels up-to-date?

Card stacks vragen om een andere werkwijze dan een krant: niet alleen worden artikelen op een andere manier georganiseerd, ook moeten ze voortdurend worden bijgewerkt. Vox.com wil behalve een nieuwssite namelijk ook functioneren als een naslagwerk. De site wordt daarom ook wel een ‘journalistieke Wikipedia’ genoemd.

In december deed redacteur en mede-oprichter van Vox.com Matthew Yglesias een experiment: hij vroeg journalisten om een week lang uitsluitend bestaande stukken bij te werken. Uiteindelijk werden 88 artikelen opnieuw gepubliceerd, die een half miljoen lezers trokken. Experiment geslaagd, aldus Yglesias. Sindsdien moeten journalisten iedere week minstens één verhaal updaten.

4. En het dagelijkse nieuws dan?

Uitlegstukken en card stacks zijn handig voor complexe dossiers, maar Vox.com doet ook gewoon verslag van het nieuws. Daarbij wordt gebruik gemaakt van verschillende vormen.

Neem het verhaal van de tiener Michael Brown die in Ferguson door de politie werd doodgeschoten, en de daaropvolgende protesten in de Verenigde Staten. Vox.com coverde deze gebeurtenissen in eerste instantie met behulp van foto’s en video’s die omstanders op sociale media plaatsten en stuurde eigen verslaggevers. Er werden artikelen en analyses geschreven, video’s gemaakt, ooggetuigenverslagen gepubliceerd en er kwam een datavisualisatie van welke getuige wanneer wat zou hebben gezien. Uiteraard volgde later een card stack waarin het hele dossier werd uitgelegd.

5. Eén jaar Vox.com: wat was het hoogtepunt?

Van de vele producties in het eerste jaar van Vox.com was een van de fraaiste wel het interview met Barack Obama. Het interview gold binnen de onlinejournalistiek al gauw als de nieuwe maatstaf: dit was de toekomst.

Het Obama-interview van Vox.com, afgenomen door Ezra Klein en Matthew Yglesias, evalueerde het presidentschap van Obama tot dan toe. Ook viel het op vanwege de vorm: geen saaie pratende hoofden, maar een multimediale productie met videofragmenten, tekst en infographics. Het interview werd in behapbare stukken opgeknipt, maar er werd ook een volledig transcript van het interview gepubliceerd. Klein zei over de productie: „We wilden iets maken dat voor onze lezers voor langere tijd van waarde zou blijven.”