Column

Varkenshammen

De dienstdoende Vlaamse verslaggever gaf vanaf zijn motorfiets de afstand door tussen de koplopers en hun achtervolgers: „Het verschil is zes elektriciteitspalen.”

Zes palen maar? Doortrappen.

Het was volkomen duidelijk na deze visuele meting in de slotfase van de wielerklassieker de Ronde van Vlaanderen: Niki Terpstra en Alexander Kristoff moesten voluit blijven rijden tot aan de finish.

Het inschatten is een belangrijk onderdeel bij een wielerwedstrijd. Afstanden, hoogteverschillen, voorsprong, achterstand, de tandjes in een achterwiel, het stijgingspercentage van de Kanarieberg, het aantal bidons dat een knecht in zijn wielershirt kan stoppen.

Sommige berekeningen worden gemaakt in een fractie van een seconde. Zo dacht de bestuurder van de neutrale volgwagen nog net langs de kopgroep te kunnen rijden. Een taxatie van de ruimte tussen een wielrenner aan de ene kant en een hoge stoeprand aan de andere kant.

Het bleek meer een gok dan een exacte berekening; de renner werd omvergereden en moest met een gebroken sleutelbeen uit de koers stappen.

In een bocht stak een oude man met een pet over. Hij had de snelheid van hangende stroop aan een lepel in de winter. De aanstormende renners reden boven de 50 kilometer per uur. Net geen ongeluk. De man had kennelijk toch een goede inschatting gemaakt.

Ik kreeg de zenuwen van het rekenwerk tussen Terpstra en Kristoff en hun achtervolgers. Ze hadden 23 seconden voorsprong, las ik boven in mijn tv-scherm. Ik telde tot 23. Dat leek me voldoende. Totdat de helikopter het verschil in beeld gaf.

Rotstukkie.

De Ronde is trouwens in totaal 264 kilometer, dat is over de weg van Rotterdam naar Keulen. Dat voelt als ver. Heel ver.

De Vlaamse verslaggevers vertrouwden niet meer op de digitale berekeningen uit de koers. Een kerk werd een meetpunt. „17 seconden, handgedrukt!” zeiden ze, met de stopwatch in hun vingers.

In de laatste kilometer weigerde Terpstra kopwerk te doen. Het was de enige juiste tactiek. Met sympathiek zijn win je geen koers. Hij bleef met zijn voorwiel op geringe afstand van het achterwiel van Kristoff. Ik schatte dat er vijf à zes trappistenbierglazen van het merk Orval tussen de bandjes konden.

Ik vergeleek de dijbenen van Kristoff met die van Terpstra. Weldoorvoede varkenshammen versus slanke bokkepoten. Is een varken sneller dan een bok?

Rekenen, deduceren, induceren.

Kristoff won. De Noor deed 6 uur 26 minuten en 32 seconden over de klassieker. In de officiële uitslag kwam Terpstra binnen met een achterstand van 0:00:00. Dat klopte niet. In de herhaling zag ik dat er tussen de twee renners ongeveer vier fietslengtes zaten.

De Ronde van Vlaanderen, voer voor getallenfetisjisten.

Meten is weten.