Wat een leuke trainer

PEC speelt vanavond in de halve finales van het bekertoernooi tegen FC Twente. Trainer Ron Jans is populair in Zwolle, spelers hoor je nauwelijks klagen. „Iedereen heeft wel wat, maar Ron Jans heeft heel weinig.”

Foto

Gek worden de spelers van PEC Zwolle er soms van. Het is druk rond hun kleedkamer, voortdurend lopen jeugdspelers in de catacomben van het krappe IJsseldeltastadion. Er is geen scheidingswand tussen jeugd en eerste elftal. Iedereen rond de selectie klaagt erover – ze hebben geen rust, geen privacy. De nieuwe coach Ron Jans hoort de smeulende irritaties aan, bij zijn komst in de zomer van 2013. Hij bedenkt iets simpels: een deur tussen de jeugdafdeling en de selectie. Weg onrust, einde ergernis.

Hij verandert meer. Personeel van de voetbalclub (74 fte) luncht gezamenlijk aan een lange tafel in de players lounge – van receptiemedewerkster Manouk tot aanvoerder Bram van Polen. Mooi, vindt Jans. Maar het valt hem op dat er iets te vet wordt gegeten – mayonaise, kroketten, frikadellen. Tijdens een lunch neemt hij het woord en vraagt of er iemand bezwaar tegen heeft dat ze gezonder eten gaan serveren. Niemand zegt wat. Sindsdien staat er lichte kaas en halfvolle melk op tafel.

En hij neemt zijn spelers mee naar een commandotraining. In de voorbereiding op dit seizoen trekt de selectie de bossen van Doorn in. Met blinddoek om worstelen de voetballers zich over een parcours en slepen ze in de warme zon zware voorwerpen weg. „Ze gingen helemaal kapot”, zegt Jans. De dag eindigt in een donkere ruimte waar een hond blaffend tegen de spelers aanspringt – testen hoe ze reageren in een angstige situatie.

De tussendeur, de gezonde lunch, de commandotraining: het is Ron Jans (56) ten voeten uit. Al wil hij het zelf niet belangrijker maken dan het is. „Trainingen en tactiek zijn de hoofdmoot”, zegt hij. Maar toch: het zijn de details die kunnen zorgen dat spelers in een lang seizoen net dat ene procent extra geven.

Bekerkoorts in Zwolle

Ron Jans. De immer sympathieke trainer met de knijpende pretoogjes en fronsrimpels. Geboren met een vrolijk gezicht. Bejubeld voor het leven in zijn geboortestad Zwolle door de knetterende 5-1 zege op Ajax in de bekerfinale vorig jaar. Een nieuwe finale lonkt. Vanavond speelt PEC in Enschede in de halve finale tegen het aangeslagen FC Twente. Bekerkoorts in Zwolle. Er is geloof, na de grijze 1-0 zege op Willem II zaterdag. „Een biertje is hartstikke lekker na een wedstrijd. Maar nu doen we dat niet”, zegt Jans. Alle radars staan op scherp, richting Twente.

Gistermiddag vertrok de ploeg naar het Gelderse dorpje Garderen voor een minitrainingskamp. Er wordt besloten getraind – beveiligers moeten pers en publiek weren. Ja, ook bij Zwolle. Ideetje van Jans. Zo wil hij de druk opvoeren op zijn spelers. Op de Veluwe moet de ploeg in net zo’n onoverwinnelijke roes komen als voor de bekerfinale vorig jaar. Jans toont vanavond kort voor het duel een speciaal gemaakt filmpje van vijf minuten. „Die beelden moeten de ploeg een kick geven”, zegt Jans, die de inhoud niet wil verklappen.

Jans voelt zich op zijn plek in thuisbiotoop Zwolle. Hij is opgegroeid in de wijk Pierik, in een socialistisch arbeidersgezin – thuis werd de Varagids gelezen. Zijn moeder was naaister en schoonmaakster. Vader Dries voetbalde in de jaren na de Tweede Wereldoorlog bij PEC, hij verdiende zijn geld als typemachinemonteur en later als conciërge. Hij voetbalde vaak op straat met zijn zoons Ron en de vijf jaar jongere René. „De wreeftrap was bij hem heilig. Hij gaf voorzetjes, ik maakte het af”, zegt Ron Jans. Het ventje groeide uit tot een talentvolle linksbuiten en werd prof – eerst bij PEC, later bij andere clubs.

En nu is de Zwollenaar na ruim dertig jaar terug bij zijn oude club. Dat voelt goed, zegt hij. Na zijn aantreden trok hij even zijn oude buurt in. „Ik wilde het gevoel opsnuiven.” De goede resultaten versterken dat goede gevoel. Onlangs verlengde hij zijn contract met één seizoen.

Jans vestigde zijn naam als hoofdcoach bij FC Groningen, waar hij acht jaar werkte. Gevolgd door twee onrustige seizoenen bij Heerenveen en een kort avontuur bij Standard Luik. Geen paniek toen hij moest vertrekken bij de gevallen Belgische topclub. De dag na zijn ontslag wandelde hij samen met zijn vrouw Marjo door de Ardennen. Op een terrasje dronk hij La Chouffe. „En Marjo een witte wijn. Het was de ideale manier om het te verwerken.”

Commercieel uithangbord

Docent Duits op een middelbare school was hij, voordat hij trainer werd in de eredivisie. Voor groepen spreken gaat hem makkelijk af. Jans geniet ervan om zijn selectie te prikkelen, om ze te verrassen in de voorbereiding. Zoals eerder dit seizoen, toen muziekliefhebber Jans in zijn wedstrijdbespreking het nummer Cross Road Blues gebruikte van de Amerikaan Robert Johnson uit de jaren dertig. Zijn ploeg stond net als de songtitel op een kruispunt. „Blijven we meedoen in de top of haken we af naar de middenmoot”, vroeg hij de selectie. „Bij deze groep werkt dat.”

Als een enthousiaste voetbalvader staat hij langs de lijn. Zelfs bij een gemiste kans staat er nog een lach op zijn gezicht. Spelers hoor je nauwelijks klagen over Jans. Zo ook niet Joost Broerse, verdediger bij Zwolle, die na dit seizoen commercieel directeur wordt bij de club. Is Jans commercieel gezien een goed uithangbord? „Ja, wat dat betreft ben ik blij dat hij heeft bijgetekend. Overal in het land waar ik kom zeggen ze: wat een leuke trainer hebben jullie.” Natuurlijk, tegen zijn intimi klaagt Broerse weleens over zijn trainer, maar veel is het niet. „Iedereen heeft wel wat, maar Ron Jans heeft heel weinig.”

Vader Dries Jans (87) leeft op, nu zijn zoon trainer is van de lokale trots. Hij heeft slechte ogen, maar leest dagelijks met jampotglazen het laatste nieuws over de club in De Stentor. In het verzorgingstehuis gaat hij met Zwolle-pet op in zijn scootmobiel naar beneden om koffie te drinken. De komst van zijn zoon naar Zwolle verzacht de pijn van het overlijden van zijn vrouw, de moeder van Ron, drie jaar geleden. „Dit is een heel goed surrogaat gebleken”, zegt Ron Jans. Wedstrijden bezoeken is lastig voor zijn vader vanwege zijn fysieke gesteldheid. Maar vanavond zit Dries voor zijn grote televisie klaar in zijn kamer voor de halve finale.