Column

De lusten van de Iraanse supporters

Na het nucleair akoord is er nog een doorbraak! Iraanse vrouwen mogen naar mannensport, schrijft columnist Carolien Roelants.

Net als met het nucleaire akkoord moeten we afwachten of het straks echt gebeurt, maar Iran heeft besloten vrouwen te gaan toelaten als publiek bij mannensport. Afhankelijk van de soort sport – zwemmen niet, denk ik dan. De impact is natuurlijk onvergelijkbaar als je het ziet in termen van oorlog en vrede, maar het is ook bepaald niet niks, lezer! Vorige zomer werd de 26-jarige Ghoncheh Ghavami nog tot een jaar gevangenis veroordeeld omdat ze een volleybalwedstrijd tussen Iran en Italië had willen zien.

De rechtvaardiging van het verbod is dat de vrouw moet worden beschermd tegen het liederlijke gedrag van mannelijke supporters. Dat is wat mij betreft dezelfde omgekeerde wereld als die verplichte hoofddoek om vrouwen voor lustige mannen te behoeden. Verbied die mannen maar om naar volleybal en voetbal te gaan tot ze hun lusten thuis kunnen houden! En verder kunnen wij vrouwen best tegen een stootje. Ja, ik ben wel eens naar Feyenoord geweest, dus ik weet waarover ik praat.

Of ze in Iran inderdaad de supporters hebben getemd, meldde het bericht niet. Dat zei alleen dat de Nationale Veiligheidsraad het regeringsvoorstel heeft goedgekeurd. Het feit dat deze allerhoogste regeringsinstantie eraan te pas komt, toont wel aan dat dit niet zomaar een hamerstuk is maar een Heel Gevoelige Zaak. En zelfs met die goedkeuring is het nog niet 100 procent zeker dat Ghoncheh Ghavami straks naar het mannenvolleybal mag. Misschien kunt u zich herinneren dat de toenmalige president Ahmadinejad in 2006 bekendmaakte dat vrouwen naar het voetbal mochten. Zijn argument was in zekere zin in mijn straatje: de vrouwen moesten „de manieren van het voetbalpubliek verbeteren” en „een gezonde atmosfeer bevorderen”.

De wereld was te klein! Althans van de conservatieve geestelijkheid en hun aanhang. Niet alleen was het besluit zelf schandelijk, „de president had de religieuze autoriteiten moeten consulteren voor hij een beslissing nam over deze materie”, werd in het bolwerk van de geestelijken in Qom meegedeeld. Je ziet ze gewoon daar beledigd zitten zijn. Het feest ging dus niet door.

Onderminister van Sport Abdolhamid Ahmadi zei zaterdag dat bij dit nieuwe besluit „onze culturele, sociale en religieuze gevoeligheden” in acht zijn genomen. Kennelijk zijn zijn ambtenaren nu wel naar Qom getogen. Maar waarom nu? Is dit een aankondiging van liberalisering? Ik zie het eerder als nieuw bewijs van president Rohani’s pragmatisme. Ook de nucleaire deal, om netjes aan het eind weer op het begin terug te komen, is een weerspiegeling daarvan. Het regime komt in gevaar door de internationale sancties die de Iraanse economie verwoesten, dus het is tijd voor een akkoord met de tegenpartij. Zo heeft volgens mij de toewijzing van de Azië Cup in 2019 aan de Verenigde Arabische Emiraten hier een rol gespeeld. Iran kreeg dit voetbalkampioenschap niet wegens die vermaledijde vrouwen.