... dan wilde ik respect en genegenheid

Ik spreek uit ervaring. Jarenlang was ik voor één dag alleenheerser. Op 28 december, de katholieke feestdag van Onnozele Kinderen, mocht ik als jongste in het gezin de baas spelen over mijn broers, zussen en ouders. Alleen lapte iedereen mijn bevelen domweg aan zijn laars. Uiteindelijk mocht ik alleen over het toetje beslissen, en zo werd mijn enige wapenfeit als eendagsdictator een puddinkje met slagroom.

Jaren later begreep ik dat zonder respect of genegenheid een dictatorschap na verloop van tijd op zijn best een schrale aangelegenheid is.

Als ik opnieuw dictator voor één dag zou worden, moet ik bovenstaande lessen ter harte nemen. Doe ik dat niet, dan valt miskenning mij ten deel, terwijl ik juist snak naar blijvende erkenning. Hoe kan ik voorkomen dat de dag na het einde van mijn dictatuur mijn standbeeld van de sokkel wordt getrokken en dat mijn opgelegde veranderingen slechts als een zwarte voetnoot aan de geschiedenis worden toegevoegd?

Ben Sloot, Groningen