Vasten

Inge Steenhuis reisde door Afrika als tekenlerares.

Het was ramadan en mijn liefje had malaria. Hij lag te klappertanden van de koorts in zijn muskietennet. Hij is moslim en vastte; geen eten, geen water, geen medicijnen. Maar er zijn uitzonderingen. Ik had in Accra pillen gehaald en kwam om vijf voor twaalf ’s middags terug. Als je het vasten tot precies twaalf uur volhoudt, hoef je later maar een halve dag in te halen. Hij wilde die vijf minuten niet verspelen, Allah zou het zien. Ik wilde hem wel toeroepen „doe toch niet zo flauw!”, maar ik ken hem, hield mijn mond en keek steeds op mijn horloge. Om twaalf uur slikte hij de medicijnen. De koorts week vrijwel meteen. Terug in Nederland had ik venijnige discussies met gereformeerden die het beter wisten. Die vijf minuten waren symbolisch, die konden net zo goed seconden betekenen. Jaja. Pas gister belde hij mij opgelucht op: hij had die middag vasten ingehaald, voor de volgende ramadan eraan komt, en was „strongly happy”. Allah vond het goed. Ik kon wel jaloers worden op zo’n rotsvast vertrouwen.