Met het eten is niks mis, maar nu de rest nog

Foto Rien Zilvold

Vroeger zat op deze hoek een sportschool, reden voor mij om er hard langs te lopen. Schuldgevoel over een weinig sportief leven, alhoewel dat harde langslopen toch nog ergens goed voor was. Sinds kort zit er een hotel en restaurant, waar veel twintigers en dertigers komen.

Het begin van ons bezoek aan Morgan & Mees is moeizaam. We wurmen ons langs de overvolle bar en binnen vijf minuten vragen drie mooie meisjes – de bediening zou zo mee kunnen doen aan een modellenwedstrijd – of we gereserveerd hebben. We worden neergeplant aan een klein tafeltje dat dicht op dat van de buren staat. Eén van die buren bestelt bouillabaisse; de geur van vis dringt zich nadrukkelijk aan ons op, net als hun gesprek trouwens. De zaak is mooi ingericht, stijlvol, met visgraatparket en fraaie armaturen aan het hoge plafond – modern chic zegmaar. Maar om elkaar te verstaan moeten we voorover buigen: de akoestiek is allerbelabberdst.

Gelukkig komt er gauw goede wijn op tafel (touraine sauvignon uit de Loire en chardonnay uit de Languedoc, 5,- en 6,50) en lekker brood met boter van de Lindenhoff.

Als voorgerecht kiezen we voor ceviche (12,-) en Aziatische krabsalade (14,50). De ceviche van zeebaars is top, mooi gegaard in het zuur van de kalamansi (kleine citroenen) en in gezelschap van zoete aardappel, leuk bij dit van oorsprong Peruvaanse gerecht. De krabsalade ziet er prachtig uit en de kokos, in ieniemienie blokjes gesneden mango en kerrie geven lekker veel smaak. Alleen jammer dat ijsbergsla zo oersaai is.

Als hoofdgerecht komt kabeljauw met beurre noisette met lamsoor, knolselderij en creamcheese (18,50) en buikspek met varkenswang, puylinzen met manzanilla- sherry en jonge spinazie (19,50) ter tafel. Over beide hoofdgerechten zijn we enorm te spreken. De kabeljauw doet het goed in die romige omgeving van beurre noisette (hazelnootbruine botersaus, er zit geen noot in) en romige kaas en lamsoor is sowieso niet te versmaden. Buikspek kom je tegenwoordig veel op de menukaart tegen, maar vaak is de buitenkant niet krokant gebakken en de binnenkant niet zacht gegaard – en dat is nu juist het alleraantrekkelijkst aan dit stukje vlees. Hier is het precies zoals het moet; en het stukje varkenswang is ook nog eens boterzacht, terwijl de linzen en spinazie goed samengaan met het vlees.

Bij het varken drinken we een mooi en koel glas pinot nero uit de Alto Adige (8,50), het Italiaanse zusje van pinot noir, en de vis krijgt begeleiding van een glas soave classico uit Verona (5,50), ook lekker. Er is overigens een uitgebreide en aardige wijnkaart, drinken per fles kan dus ook.

Ten slotte, eigenlijk zijn we al voldaan, nemen we lemonhoney crumble (7,50) en compote van vers fruit (7,50). Ook deze bordjes zien er prachtig uit, maar qua smaak vallen ze een beetje tegen, ze zijn uit balans. De lemon crumble lijkt zelfs geschikter voor ontbijt dan dessert en achteraf constateren we met spijt dat we de kaasplank van Kef hebben laten schieten.

Hoe dan ook, we hebben uitstekend gegeten en het eten zag er – net als de ambiance en de bediening dus – mooi uit, een plaatje! Maar dat die bediening als een kip zonder kop door het restaurant rende, is ons behoorlijk op de zenuwen gaan werken. Kan iemand hier de leiding nemen? Ten slotte komen we op adem bij de garderobe, maar als na vijf minuten nog niemand ons komt helpen, halen we zelf onze jassen van het hangertje en druipen we af. Bij wijze van hint leggen we onze nummertjes op de balie, dit had niet gemogen. Als we op de fiets stappen, klinken we als corpsmeisjes na een avondje stappen. Met die keuken zit het wel snor bij Morgan & Mees, maar verder is er nog veel werk aan de winkel.