Hondengevecht

Onze Franse Bulldog heet Theo. ‘Frans’ was ook geinig geweest, maar we vonden Theo wel passen bij zo’n kleine (maar brede) Rotterdamse rashond. 1.800 euro betaalden we voor de aanschaf van – wat we hoopten – dat beetje extra huiselijk geluk. Hoeveel we ook van hem houden, het is helaas een lastige hond gebleken. Zelfs de duurste dierenarts van Rotterdam weigert hem nog te behandelen, sinds hij hem tot twee keer toe in zijn hand heeft gebeten. ‘KUT!’, schreeuwde de anders zo beleefde meneer door de praktijk toen Theo onverwachts toehapte. Het is een dier met een autonoom karakter, zullen we maar zeggen. Hij doet niks waar hij geen zin in heeft en weigert bijvoorbeeld aan de riem lopen. En dus maakt Theo dagelijks en geheel zelfstandig een rondje door de wijk (Blijdorp). Gaat op een drafje naar de Statensingel, poept, plast en snuffelt er wat en laat met een kordaat blafje weten wanneer hij weer naar binnen wil. Hartstikke asociaal natuurlijk, maar stiekem ook hartstikke handig. Geen stadswacht die het ooit is opgevallen en al vier jaar zonder verdere problemen met buurtgenoten. Tot vorige week.

Theo heeft tijdelijk een nieuwe boven-buurhond, Ben. Een bullmastiff van minstens 50 kilo. Zijn bazin meldde heel incorrect op Facebook dat hij onder andere heel goed is in het uiteendrijven van djellaba’s. Behalve dat, moet deze nieuwe buurman ook niks hebben van onze Franse vriend en andersom.

Vorige week maakte Theo zijn gebruikelijk ochtendwandeling richting de singel, toen hij Ben en bazin tegen het lijf liep. Ben – aan de lijn – sleurde zijn bazin over straat en bij onze voordeur had hij onze hond te pakken. Door het ontzettende kabaal buiten begrepen we onmiddellijk wat er gebeurd moest zijn. Ben had zich vastgebeten in de dikke nek van Theo en schudde hem als een prooi door de lucht. In m’n nachtjapon gooide ik vanuit de openstaande balkondeur een emmer water over de bullmastiff. Toen dat niet werkte, moest ik alsnog in mijn ponnetje naar buiten en greep in paniek een bezem. Met volle kracht sloeg ik Ben met de bezemsteel in zijn reusachtige ballen. Bam! Bam! Bam! En hij liet los, godzijdank.

Theo mist een hap uit zijn vacht, maar verder lijken de verwondingen mee te vallen. Bij gebrek aan deskundige, medische hulp hebben we zelf maar wat gerommeld met ontsmettingsmiddeltjes. Ben de bullmastiff, op zijn beurt, beschikt nog over zijn ballen. Apart wel. Al bij die derde klap sloeg ik mijn pasgekochte bezem er moeiteloos mee doormidden.