Column

Alles liever dan de Vlaamse DSK worden

Tweemaal Steve Stevaert op archiefbeeld.

Stel nu eens dat gisteren de fiets van Wouter Bos bij het Noordhollandsch Kanaal zou zijn gevonden, en een afscheidsbrief, op de dag dat hij van een journalist gehoord had dat hij zou moeten voorkomen op verdenking van verkrachting en machtsmisbruik. Zou de Nederlandse publieke omroep daar dan net zo geserreerd over hebben bericht als gisteren de Vlaamse over de dood van Bos’ sociaal-democratische tegenhanger Steve Stevaert (60)?

Het is bijna een retorische vraag. De nadruk in de verslaggeving en duiding zou zeker komen te liggen op de dramatische neergang van de partij, die hij nog niet zo lang geleden naar een eclatante verkiezingsoverwinning had geleid. Ook zouden alle talkshowgasten luidkeels ontgoocheling en morele verontwaardiging ventileren. Ze hadden het eigenlijk altijd wel geweten, dat die man niet deugde.

In België trof je die toon gisteren eigenlijk alleen aan in een column van Hugo Camps in De Morgen . Hij noemt daarin Stevaert een „behaagzieke volksmenner” en „een Hugo Chávez, maar dan op zijn Limburgs”, die een zwarte lijst hanteerde voor weerspannige scribenten en „de journalistiek afbrandde tot kakkerlakken.”

In Nederland moest Stevaert gisteravond vooral geïntroduceerd worden, zoals eind vorig jaar dat andere onverwacht gestorven Vlaams boegbeeld Luc De Vos.

Nieuwsuur beschreef het slachtoffer als „woordvoerster van een overheidsinstelling” die Stevaert tijdens een televisie-uitzending in 2010 was tegengekomen. De VRT meed daarentegen elke verwijzing naar de identiteit van het slachtoffer. Willy Claes, politiek vader van Stevaert, voerde in Reyers laat (Canvas) zelfs telefoontjes van journalisten die daar bij hem naar visten op als blijk van de verdorvenheid van de media.

Aan tafel zaten alleen geestverwanten en goede bekenden van Stevaert: Hilde Claes, dochter van Willy en nu burgemeester van Hasselt, net als eerder Stevaert; Indra Dewitte, adjunct-hoofdredacteur van de regionale krant Het Belang van Limburg, die hem ook regelmatig sprak; en goede vriend Yves Desmet, ‘opiniërend hoofdredacteur’ van socialistisch dagblad De Morgen.

De Nederlandse politiek is niet minder onderling vervlochten dan de Belgische, alleen heeft men er daar minder moeite mee. Er is iets voor te zeggen om op televisie op de dag zelf geen grootste vijanden uit te nodigen voor een grafrede.

Wat de VRT consequent leek te beseffen, was dat prominente zelfdodingen mensen op ideeën kunnen brengen en dat ook andere slachtoffers van seksueel geweld het weleens moeilijk zouden kunnen krijgen. Hulpnummers werden geprojecteerd, er werd „waakzaam” gepraat over mogelijke motieven.

Volgens Desmet was deze daad geen impliciete bekentenis, maar een op kennis van de media gestoelde conclusie dat dit nooit meer op zou houden: „Hij had applaus nodig zoals wij zuurstof.” Alles liever dan een toekomst als de Vlaamse DSK. Ook staken Desmet en Dewitte de hand in eigen boezem, alsof de pers Stevaert vermoord had. Gastheer Lieven Van Gils sputterde als enige een beetje tegen.

Het is een wereld van verschil met hoe het bij Pauw of Tan zou gaan. Ik ben er nog niet helemaal uit waar ik me het meest bij thuis voel.