U gooit het maar op depressie, maar dat kunt u niet weten

Achthonderdduizend Nederlanders hebben een stemmingsstoornis, het leeuwendeel daarvan een depressie. Ze zijn uw collega’s, vrienden, familie, buren. U weet misschien niet dat ze een depressie hebben, omdat ze er niet over vertellen. Of omdat u ze niet zo vaak spreekt. Mensen met een depressie zijn geen feestneuzen. Ze mijden in de regel gezelschap, en malen in hun eentje. Mensen met een depressie die suïcide plegen, doen dat vrijwel altijd ook in hun eentje.

Elke vijf uur maakt iemand in Nederland een einde aan zijn leven. Daar horen we nauwelijks iets over, omdat het in stilte gebeurt. En vaak één voor één. Terwijl 1854 (CBS, 2013) mensen die zichzelf hebben gedood toch geen kleiner drama is dan 150 mensen die door een vliegtuigcrash om het leven zijn gekomen. Dat was hun keuze niet, zegt u. Dat klopt, het is een verschrikkelijk ongeluk. Maar u dacht toch niet dat die 1854 wel dood wilden? Dat is een misverstand. Ze wilden het leven niet dat ze moesten leven. Dat is wat anders.

De Duitse co-piloot zou een fikse burn-out hebben gehad, en daarna nog depressieve periodes hebben doorgemaakt. In de media lezen we voortdurend over die burn-out in 2009. Daarna heeft Andreas Lubitz zijn vliegexamens met vlag en wimpel gehaald. Daarover worden nu de wenkbrauwen gefronst, maar waarom? Kennelijk was hij zo goed hersteld van zijn angst- en paniekaanvallen en de depressie(s) die hij heeft gehad, dat hij voor al zijn examens slaagde en zijn keuringen positief doorliep. Vindt u dat iemand die ooit depressief is geweest, bij voorbaat en voor altijd negatief uit een keuring moet komen? Denkt u dat depressieve mensen niet kunnen herstellen of geen verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hun gedrag?

Ja maar, zegt u, hij heeft naar alle waarschijnlijkheid opzettelijk dat vliegtuig laten crashen. Stel dat dat waar is, weet u dan waarom? Nee. U heeft geen idee.

Maar omdat Lubitz depressief is geweest, en misschien nog wel eens depressieve buien had, gooit u het daar maar op. Terwijl er natuurlijk al veel meer vliegtuigen zouden zijn gecrasht – er zijn ruim 30 miljoen vluchten per jaar – als dat een automatische reactie zou zijn van depressieve piloten.

Want u denkt toch niet dat overal in de maatschappij mensen met een depressie aan het werk zijn, behalve in de luchtvaart? Nou dan. Er moet dus iets anders aan de hand zijn geweest, of in elk geval meer. Veel meer. Ik ben benieuwd.