Recensieoverzicht: Fischer maakt Bloed, zweet & tranen het kijken waard

De eerste bioscoopfilm over het leven van André Hazes. Foto Bloed, zweet & tranen / Screenshot YouTube

André Hazes: de koning van het levenslied. Was de documentaire over zijn leven en de populaire musical een denderend succes, is het nog maar afwachten of de film van Diederick Koopal dit zelfs maar kan evenaren.

Zijn drankprobleem, de onzekerheid en het zelfdestructieve: het hoorde allemaal bij de figuur André Hazes. Hij is een “mythe” van de Nederlandse cultuur en zijn muziek kent bijna iedereen. NRC-recensent Raymond den Boogaard geeft de film twee ballen:

“Er wordt wel goed geacteerd en er is flink uitgepakt met decors en figuranten. Problematisch is de basisopzet: vanuit het perspectief van de angstige alcoholist die Hazes aan het eind was, schakelen we af en toe terug naar zijn vroegere leven.**”

Het verhaal wordt niet chronologisch verteld. Er zijn drie tijdsgewrichten, die door elkaar heen zijn gevlochten. De jonge jaren in de Amsterdamse volkswijk De Pijp, de jaren tachtig en tot slot de periode die met de kennis van nu doorgaat als de nadagen van de volkszanger.

Recensenten van andere kranten zitten op een lijn over de film, die één grote reclame lijkt voor een vaderlandse bierbrouwer.

Filmbiografie met overdaad aan bier en dramatiek

De filmrecensent van Trouw vraagt zich af wat de film nog kan laten zien, wat Nederland nog niet weet. Het gebruik van de drie perioden zorgt er volgens de recensent wel voor dat de film van het ene naar het andere dramatische hoogtepunt spurt. Desalniettemin worden deze hoogtepunten wel fantastisch vertolkt door de hoofdrolspeler Martijn Fischer:

“Hij speelt fantastisch. Als twee druppels water. De manier hoe hij zijn sigaretten routineus uit het pakje tikt en zijn bier naar binnen slurpt.***”

Martijn Fischer excelleert in Bloed, zweet en tranen

De filmrecensent van de Volkskrant is naast de film ook erg enthousiast over de acteerprestaties van Martijn Fischer en Matheu Hinzen als de 8-jarige Hazes. Fischer kent namelijk zijn personage, door de succesmusical Hij gelooft in mij, door en door. Van het waggelloopje tot zijn lachje:

“De Britse cineast Mike Leigh stuwt het spel van zijn acteurs tot grote hoogte door die eerst maandenlang te laten repeteren voor er überhaupt sprake is van een script. Iets soortgelijks moet acteur Martijn Fischer zijn overkomen, in de voorbereiding op zijn uitzonderlijk ingeleefd spel in Bloed, zweet & tranen, de biografische speelfilm over het leven van André Hazes.****”

Een tragedie waarbij de meezingers je in de strot blijven steken

De filmrecensent van Het Parool is lovend over de film. De manier waarop drie perioden, van het leven van Hazes, door elkaar heen lopen, is knap gedaan. De hoofdpersonages zijn ijzersterk en hoewel het historisch misschien niet klopt is er is een steengoede sleutelscène:

“Als Hazes zijn vader in het publiek van het Concertgebouw ontdekt. Hij zet Zeg Maar Niets Meer in, en dat nummer verandert van een smartlap over het einde van een relatie in een indrukwekkende afrekening. Die blues zat er altijd al in.****”

Waar Hazes zijn bekendheid aan te danken heeft: de muziek

Lees ook in NRC Handelsblad: ‘Dat Hollandse van Hazes is erg bon ton’ (€)