Peter R. de Vries

Ik verlangde de laatste tijd wel eens terug naar de tijd dat Peter R. de Vries nog een eigen televisieprogramma had dat heel toepasselijk Peter R. de Vries, misdaadverslaggever heette. Ik keek daar graag naar, het liefst in groepsverband. Je had een misdaad, er was een slachtoffer en je had een door Peter R. de Vries gemaakte reconstructie waarvan je al na een paar minuten wist hoe of die zou aflopen. Het kon vijftig minuten duren, in sommige gevallen ook 147 afleveringen, maar aan het eind nagelde Peter R. de Vries de dader eigenhandig aan het kruis, iets wat je als SBS6-kijker overigens wel aan voelde komen want Peter R. de Vries bleef ons heel nadrukkelijk de goede richting in sturen, de richting van Peter R. de Vries.

De methode-Peter R. de Vries is een hondendrol filmen, heel nadrukkelijk zeggen dat een hondendrol vies is en er dan met de neus boven hangen en constateren dat het stinkt.

Dat kijkgenot kwam vorige week weer even terug toen Peter R. de Vries bij Humberto Tan – en daarna bij nog veel meer programma’s – geheime bandopnames van een tegen zijn zus scheldende Willem Holleeder zat te duiden.

Hij bleef maar op de knop van zijn cassetterecorder drukken om ons het woord ‘kankerhoer’ te laten horen en nam daarna een meterslange aanloop om de al lang geopende deur in te trappen. En dat een keer of zeven. Net zo lang totdat het voor ons, de nietswetenden, ook duidelijk was dat de crimineel Willem Holleeder ook in zijn privé geen aardige man is.

Dat is de Peter waar ik van hou, de pietje-precies van kantoor die denkt dat iedereen hem serieus neemt maar om wie iedereen bij de koffieautomaat staat te lachen.

Maar het lachen vergaat je als je te vaak met zo’n type te maken krijgt en dat is bij het geval Peter R. de Vries aan de hand. Een keer per week was te doen, maar tegenwoordig kan hij op elk tijdstip overal, bij elk willekeurig programma, op elke zender, zelfs op meerdere zenders tegelijkertijd zitten duiden en ons toespreken op de manier zoals hij dat bij SBS gewend was. Het kan over Ajax gaan, maar hij kan ook zomaar in een ontwikkelingsland naast een uitgemergeld kind staan om zeven keer te zeggen dat het een schande is, dat ze vermagerd is en dus honger heeft. Iedereen die het waagt om hem tegen te spreken heeft zich nergens in verdiept, kent de materie niet of er geen verstand van. Drie keer hetzelfde zeggen, als kijker van Peter R. de Vries, misdaadverslaggever, wist je in zo’n geval hoe het eindigde.