China op de wijnkaart

Afgelopen week slaakte een bevriende journalist op Twitter al vroeg een noodkreet richting mijn adres: ’Welke wijn drink je bij de Chinees?’ Waarom zij daar al rond negen uur ’s ochtends een antwoord op verlangde, is mij nog steeds onduidelijk, maar voor een vrouw in nood ben ik natuurlijk onmiddellijk in actie gekomen.

Omdat mijn advies verder reikte dan de 140 lettertekens die de elektronische babbelbox ons ter beschikking stelt, heb ik haar in de privémailbox een document doen toekomen met wat Chinese wijn-spijsoverpeinzingen. Ik adviseerde haar Duitse riesling, Elzas wit in het algemeen en Gewurztraminer bij gerechten met gember in het bijzonder. Bij vis, schaal- en schelpdieren redelijk vol wit (chardonnay) uit de Nieuwe Wereld.

Kwam er vlees op tafel Argentijnse malbec of Australische shiraz En de laatste vlucht van de Peking eend werd idealiter begeleid door pinot noir of Châteauneuf-du-Pape. Enfin, haar kennende zal ze deze waarschijnlijk allemaal hebben geprobeerd.

Wat nu echter drinkt de Chinees zelf? Niet of nauwelijks witte wijn in ieder geval. Daar wil je als serieuze wijndrinker in China niet mee gezien worden. Achter de Chinese Muur wordt inmiddels zelfs de meeste rode wijn ter wereld gedronken. En dan met name Franse.

Wijnschrijvers Michel Bettane en Thierry Desseauve spinnen daar met hun jaarlijkse wijnkoopgids goed garen bij. Zij lieten deze in het Chinees vertalen en zagen van hun eerste editie meteen 50 000 exemplaren over de toonbank gaan.

Ook de Franse bouwstijl is overigens razend populair, bij de wijnproducenten wel te verstaan. Ondertussen zijn er 160 ‘echte’ Bordeaux châteaux verrezen en zijn er maar liefst 200 in aanbouw.

Wil dat dan zeggen dat er in China ook daadwerkelijk wijn gemaakt wordt? Jazeker. En niet zo weinig ook. Het land heeft een van de grootste wijngaardarealen ter wereld (groter dan de VS), en produceert jaarlijks nu al 1,2 miljard flessen wijn.

Voornamelijk rode, dat begrijpt u.