Zo’n perverse vrouw waar Huppert mee kan gloriëren

Wat is dat voor boek, dat Paul Verhoeven momenteel verfilmt in Parijs met Isabelle Huppert? Afgelopen week berichtte Rob van Scheers, Verhoevens biograaf, voor de Volkskrant vanaf de gesloten set van de film. De regisseur die tijdens zijn carrière veel bozige reacties ontving op de vitale, amorele visie op de menselijke driften in zijn films, waarschuwde alvast maar: „Misschien vinden ze Elle wel weer te pervers, te duister, te expliciet. Zou kunnen. Want het zit er allemaal in.”

Dat klinkt naar een echte Verhoeven. Niet onlogisch dat de Franse producent Saïd Ben Saïd bij hem uitkwam toen hij een regisseur zocht voor de verfilming van deze roman van Philippe Djian, oorspronkelijke titel ‘Oh...’ Djian schreef ook 37,2 Le Matin, dat aan de basis stond van de grote internationale arthousehit Betty Blue in de jaren tachtig. Nadien raakte hij buiten Frankrijk uit beeld, maar hij is gewoon door blijven schrijven – gemiddeld een boek per jaar. Zijn visuele stijl leent zich ook goed voor verfilmingen. Nog vier andere romans van hem zijn al eerder verfilmd.

Isabelle Huppert droeg de roman aan bij de producer, als een geschikt boek voor een film, waarin zij zelf de hoofdrol zou spelen. Inderdaad heeft de heldin van ‘Oh...’, Michèle, veel eigenschappen van het soort vrouw waar Huppert patent op heeft: een gesloten, op het eerste gezicht kille vrouw, die de touwtjes strak in handen heeft, niet zelden behept met enige perverse trekken. ‘Oh...’ is een waagstuk – niet alleen is de roman door een man geschreven vanuit het perspectief van een vrouw, maar ook nog eens een vrouw die bruut is verkracht. Dat ligt gevoelig. Djian claimt dan ook geen speciaal inzicht te hebben in de psyche van de verkrachte vrouw. Zijn boek is louter „de verbeelding van de vrouwelijke kant van een man”.

De verkrachting vindt plaats nog voordat het verhaal begint – vraag is of in de film die gebeurtenis zich ook buiten beeld zal afspelen. Michèle stapt niet naar de politie, ook niet als ze later berichten ontvangt van de dader. Ze heeft een baan als beoordelaar van scenario’s bij een filmproducent. Haar man – en vader van haar zoon – heeft ze uit verveling de deur uit gedaan. Voor haar zoon, die werkt bij McDonald’s, kan ze weinig respect opbrengen. Ze houdt er meerdere minnaars op na, onder wie de echtgenoot van haar beste vriendin. De gezondheid van haar oude moeder gaat hard achteruit. En o ja, haar vader zit al dertig jaar in de bak, omdat hij begin jaren tachtig een heel zomerkamp met kinderen heeft uitgemoord. Genoeg elementen voor Huppert om haar fameuze perverse ijskoningin op los te laten, zou je zeggen. Première: voorjaar 2016.