Moeders hebben de macht

Op het populaire Mumsnet proberen Britse politici vrouwelijke kiezers te verleiden.

Het logo van het Britse Mumsnet, een internet- forum voor moeders.

Als een Brits politicus vrouwen wil bereiken – en deze laatste weken voor de verkiezingen, op 7 mei, willen zij dat allemaal – klopt hij aan bij Mumsnet. In vijftien jaar tijd is het online platform uitgegroeid tot een van de invloedrijkste internetfora van het Verenigd Koninkrijk, met 70 miljoen pageviews en 14 miljoen bezoekers per maand.

En dat zijn over het algemeen goed opgeleide, deels werkende, deels thuisblijvende ambitieuze moeders uit het hele land. Die kiezers die in 1997 de overwinning van Tony Blair mogelijk maakten, en over het algemeen zweven. Wat de ‘soccer mom’ is voor Amerikaanse politici, is de Mumsnet-kiezer voor Britse politici.

Niet dat een webchat op Mumsnet per se goed voor hen afloopt. „Meerdere politici zijn op hun bek gegaan”, vertelt oprichtster Justine Roberts. „Ze denken dat Mumsnet een soort ontbijttelevisie is, met een babbeltje op de bank. Ze nemen aan dat moeders niet zo betrokken zijn bij wat er in de wereld gaande is, en alleen over de kinderen willen praten – een fout die overigens de samenleving als geheel ook maakt.”

Toenmalig premier Gordon Brown bijvoorbeeld gaf in 2010 geen antwoord op de eenvoudige vraag wat zijn favoriete koekje was – en het werd hem nog weken nagedragen dat hij pas na een dag „alles met chocolade” antwoordde. UKIP-leider Nigel Farage kwam onder vuur te liggen toen hij zei dat een partijlid „100 procent gelijk” had toen deze zei dat „geen enkele zichzelf respecterende eigenaar van een klein bedrijf een dame van vruchtbare leeftijd in dienst neemt”.

Labour-leider Ed Miliband werd, in zijn toenmalige rol als staatssecretaris voor Milieu, op de vingers getikt omdat hij wegwerpluiers gebruikt.

En de voormalige Schotse premier Alex Salmond omdat hij „neerbuigend” reageerde op zijn publiek.

Ouder dan Facebook en Twitter

Op de redactie van Mumsnet, in een oud pakhuis in Noord-Londen, vertelt Roberts dat „de gebruikers slim zijn”. „Er zit altijd wel een deskundige in de groep. Het is de wijsheid van de menigte.”

Het delen van kennis was de reden dat ze in 2000 Mumsnet oprichtte. Roberts was net met haar echtgenoot en eenjarige tweeling op een „rampzalige” vakantie geweest: „Het was het verkeerde vakantieoord op de verkeerde bestemming in de verkeerde tijdszone. Iedereen aan het zwembad had dezelfde klacht. Ik dacht: ‘wat was het handig geweest als iemand me dit had verteld’.”

Om even aan te geven hoe bijzonder dat toen was: Mumsnet werd vier jaar vóór Facebook gelanceerd, zes jaar voor Twitter. „Ik herinner me nog hoe in 2004 iedereen enorme ophef maakte over web 2.0. Dat waren wij.”

Elkaar advies geven, is nog altijd de kern van Mumsnet. Gaandeweg werd het echter ook een invloedrijke lobbyist, en de stem van de Britse vrouw. „Dat was nooit de bedoeling. Maar onze fora zijn levendig, en de gebruikers geven graag hun mening.” Of dat nu om opvoedingskwesties gaat, om onaardige opmerkingen in tabloids over moeders, of waardeloze advertenties en producten.

Het bedrijfsleven kreeg dat snel in de gaten: Mumsnet haalt volgens Roberts inmiddels een derde van de inkomsten uit het testen van producten, en heeft een vast testpanel van meer dan 10.000 vrouwen.

Politici die modern willen doen

En ook de politiek kreeg interesse. David Cameron was de eerste die een chatsessie aandurfde in 2006, enkele maanden nadat hij partijleider van de Conservatieven was geworden, en net nadat hij vader was geworden.

„Ik denk dat hij indruk wilde maken met het feit dat hij met vaderschapsverlof ging”, zegt Roberts. „Cynisch gezegd: Mumsnet is een geschikt medium voor politici die modern willen overkomen, of iets aan hun aanwezigheid op sociale media willen doen.”

Maar de belangstelling van politici had een bijeffect: na een emotionele discussie over miskramen, waaruit bleek dat een kwart van de vrouwen er een had gehad, maar dat huisartsen de geestelijke impact niet begrepen, vroegen gebruikers of Mumsnet niet campagne kon voeren. Dat leidde tot een vijfpuntenplan, dat Labour nu als belofte in haar verkiezingsprogramma heeft opgenomen. Een campagne over de seksualisering van kinderkleding (T-shirts met opdruk ‘Toekomstige Pornoster’) leidde tot een oproep van Cameron aan de kledingbranche.

Met wie wil je naar bed?

De invloed beperkt zich overigens niet tot de politiek. Toen in de soap Eastenders een moeder wier baby aan wiegendood was gestorven een ander kind stal, kwamen Mumsnetters die zelf een kind hadden verloren in opstand. De BBC paste het script aan.

En waar Roberts zelf het meest trots op is, is „dat gebruikers zich bewust worden van waar anderen mee worstelen”. Een discussie over de zorg voor gehandicapte kinderen leidde er volgens haar duidelijk toe dat „men minder bevooroordeeld raakte”.

Niet alle 20.000 nieuwe discussies die iedere week worden begonnen, zijn overigens serieus. De discussie ‘met welke politicus zou je het bed willen delen’ had als verrassend resultaat dat de enigszins gezette schaduwminister van Financiën Ed Balls „een sexy beest” werd gevonden. Uit een andere discussie kwam dat 58 procent van de vrouwen vicepremier Nick Clegg het meest als babysitter vertrouwden.