In gevecht met koorknapen

Als Stets alcoholische moeder bij een ongeluk overlijdt, zorgt zijn steenrijke biologische vader ervoor dat zijn geheime zoon terechtkomt op de prestigieuze American Boychoir School in New Jersey, een keurig instituut. De netjes in schoolkostuums gestoken leerlingen zijn duidelijk van goede komaf en op weg naar wereldfaam, mits zij over een gouden keeltje beschikken. De opstandige Stet vindt letterlijk en figuurlijk zijn stem in Boychoir. Hoewel hij een misfit is vol opgekropte woede, blijkt hij over muzikaal talent te beschikken. Bovendien brengt zijn jongenssopraan een hemels geluid voort dat de strenge muziekdocent Carvelle (Dustin Hoffman) graag wil gebruiken in zijn jongenskoor. Maar dan moet Stet eerst manieren leren en om zien te gaan met de onderlinge rivaliteit tussen de (ogenschijnlijk) beschaafde koorknapen.

Van het verhaal moet Boychoir het overduidelijk niet hebben, en hoewel de personages door bekende acteurs gespeeld worden blijven ze van bordkarton. Hoffmans spel is gekunsteld – je ziet de rol voor je ogen geconstrueerd worden. Wat overblijft is de muziek, met het ontroerende Pie Jesu uit het Requiem van Fauré als hoogtepunt. Daarna is het even schrikken als Josh Groban tijdens de aftiteling opeens een nieuw lelijk lied zingt. Wint commercie het toch weer van kunst.