‘Die gedroomde film heeft me persoonlijk veel gekost’

De regisseur van ‘Lucia de B.’ zag een lang gekoesterde wens in vervulling gaan met een mozaïekfilm over de mondiale gevolgen van de financiële crisis. Maar de film ontpopte zich tot een nachtmerrie.

Foto Rien Zilvold

Mijn droomfilm werd een nachtmerrie. Ik praat er niet graag over, omdat ik het achter me wil laten, maar ik wil het je wel kort vertellen. Het begon met een geweldig ingenieus script waar ik met veel liefde lang aan had gewerkt. Ik had zoveel zin om The Domino Effect te maken. Het was een internationale productie, de acteurs waren geweldig. Maar tijdens het draaien ging alles mis.

„De film gaat over de kredietcrisis die in 2008 uitbrak – wereldwijd. Het verhaal begint bij een bankier in Londen die een te groot risico neemt. Zijn handelen veroorzaakt een kettingreactie, met allerlei gedupeerden; van een Amerikaanse taartenbakster die een belangrijke klant verliest tot een Zuid-Afrikaanse studente die van haar familie ineens geen collegegeld meer krijgt.

„Maar de film zelf kreeg ironisch genoeg ook allerlei geldproblemen. Het werd een langdurig en slopend proces om de film af te krijgen. Dat heeft wel twee jaar geduurd, tot 2012. De film heeft me privé te veel gekost. Mijn kinderen waren me helemaal zat, ze wilden er niets meer over horen. Ik denk zelfs dat de film heeft bijgedragen aan het eindigen van mijn relatie toen.

„Toch was de première in Utrecht uiteindelijk fantastisch. Mijn vrienden leverden massaal hun airmiles in zodat we de buitenlandse acteurs konden laten overkomen. Iedereen was er. Ze kwamen uit India, China, Amerika, heel bijzonder. Mijn vriendin actrice Anneke Blok zorgde voor de hapjes. Door dat mooie feest kon ik er eindelijk een punt achter zetten. En ik kreeg er een Gouden Kalf voor, dat hielp natuurlijk ook.

„Ik durf gelukkig nog wel te dromen. Het borrelt altijd in mijn hoofd. Ik schrijf nu aan een Nederlandse comedy over seks en liefde. Eerst zou het alleen over seks gaan, maar seks zonder liefde is eigenlijk niks aan. En vannacht lag ik mijn bed en dacht ik ineens: zou het niet geweldig zijn om een vervolg te maken op mijn film Zus & Zo? Iedereen is nu 15 jaar ouder, de personages zitten in een andere fase van hun leven. Dat zou heel mooi kunnen zijn.

„Ik heb ook een gesprek gehad over een verfilming van een boek van de Amerikaanse schrijfster A.M. Homes. Zij schrijft heel filmisch, vaak met nette suburbs als setting. Ik wil nog niet zeggen welk boek het is, daarvoor is het nog te pril, maar het hoofdpersonage is een geslaagde man die in de heuvels van Los Angeles woont. Later blijkt er toch meer met hem aan de hand te zijn. George Clooney zou perfect zijn voor die rol. Maar die kan ik no way krijgen, denk ik.”