Bloed op het communiepak

Van grootvaders zijde hoort de Franse filmmaker en videokunstenaar Jean-Charles Hue (1968) tot het Jenische volk, de zogeheten ‘witte zigeuners’, een semi-nomadische bevolkingsgroep die in Frankrijk een net zo marginaal bestaan leidt als de Roma. Hij is in de verte verwant aan de familie Dorkel die een rol speelde in zijn eerste film en ook nu weer optreedt in zijn tweede docufictie Mange tes morts; de titel is een grove verwensing onder de ‘witte zigeuners’. Hij zegt dan ook vaak dat hij in zijn films op zoek is naar zijn wortels. Maar verwacht geen navelstaarderige minderhedenfilm. Mange tes morts is meer een lowbudgetvariant op Fast and the Furious: een rauwe, energieke misdaadfilm over de 18-jarige Jason die aan de vooravond van zijn belijdenis verzeild raakt in een gewelddadige koperdiefstal met zijn net uit de gevangenis ontslagen broer Fred.

Gedurende een lange gevaarlijke nacht worden de witte kleren die zijn moeder voor hem heeft uitgezocht steeds smeriger van bloed, vuil en roet. Mange tes morts is een strak gecomponeerde, soms bijna symbolische film, verstopt onder gruizige documentaire beelden en geweldige geel verblindende digitale shots die doen denken aan het werk van Claire Denis, vooral door de sensuele blik op stevige vlezige kerels, gevangen in het vehikel van hun aardse misère.