‘Zoenen is intiemer dan anale seks’

Elke week analyseert een expert een televisieprogramma binnen zijn of haar vakgebied. Sekswerker Lyle Muns kijkt naar Dagboek van een callgirl.

‘Dit is geloofwaardiger dan Jojanneke in de prostitutie’, zegt Lyle Muns. De 21-jarige prostitué vindt de tv-serie Dagboek van een callgirl een verfrissing: eindelijk een programma dat prostitutie toont als een beroep waar je trots op kan zijn. Terwijl doorgaans programma's over prostitutie, als dat van Jojanneke van den Berge, eenzijdig inzoomen op vrouwenhandel en de psychische nood.

We kijken op bed in zijn studentenkamer in Amsterdam-Noord naar de Net5-serie over een callgirl. In de sober ingerichte kamer – het bed is het enige meubel – hangt een regenboogvlag en op de ijskast een poster van GroenLinks. Op de vloer staat een roze pak dubbelvla. Muns draagt een verwassen T-shirt van Lennon en Ono tijdens hun Bed-In van 1969. Als oprichter van belangenvereniging Proud bestrijdt Muns de vooroordelen tegen zijn ambacht. Muns: „De Britse versie van deze serie veroorzaakte veel ophef. Wij sekswerkers waren blij met de luchtige blik op prostitutie, maar er kwam ook veel kritiek, vooral uit Zweden, waar ze erg tegen prostitutie zijn.” Die Britse serie was gebaseerd op een blog van ‘Belle de Jour’, een verwijzing naar de Buñuel film over een geheime prostituee uit 1967.

In de serie richt callgirl Anna (Sanne Langelaar) zich rechtstreeks tot de kijkers. Ze deelt haar geheim met ons. Zo sluit ze een verbond met de kijkers, zoals ook Richard III en Frank Underwood in House of Cards dat doen. Maar omdat de mooie blonde Anna zo opgewekt tegen de camera praat in een keurig gestylde huiskamer, lijkt het ook op een reclamefilmpje voor een wasmiddel. Muns: „Ze neemt de tijd om misstanden over prostitutie recht te zetten, inderdaad bijna als een verkooppraatje. En dat schone en heldere helpt om haar werk acceptabel te maken voor de kijkers. Ik zie dat ook liever dan het zoveelste donkere steegje.”

Anna werkt als high class escort. Muns: „De glamour wordt hier sterk overdreven. Vijfhonderd euro is een hele hoop geld voor een uurtje. Ik vraag zelf honderd euro per uur. En een high class meisje is zelden duurder dan driehonderd.” Anna zegt tegen de kijkers: „Hoer, sekswerker, callgirl, beroepsslet; noem het wat je wilt, maakt mij niet uit.” Muns, enthousiast: „Dat is mijn tekst! Dat is precies hoe ik het omschreef toen ik uit de kast kwam als sekswerker.” Vindt Muns het dan niet vervelend als mensen hem ‘hoer’ noemen? „Ik heb liever dat iemand mij hoer noemt er geen probleem mee heeft, dan dat iemand mij keurig ‘sekswerker’ noemt en er stiekem op neerkijkt.”

Anna leert ons dat je altijd vooraf moet afrekenen. „Dat klopt, dan zit dat geld niet meer in de weg. Klanten vinden het vervelend, betalen. Het benadrukt het kunstmatige en het zakelijke.” Anna neemt de envelop aan van een klant en gaat naar de wc om het geld na te tellen. Muns: „Goeie tip!”

Ondanks de luchtige toon, komt er gedurende de eerste aflevering toch een probleem aan het licht: Anna houdt niet alleen haar werk geheim, ze doet ook afstandelijk tegen haar familie en is eenzaam in de liefde. „Ik heb zelf heel lang gedacht: zou er iets mis met me zijn dat ik dit werk doe? Zou ik soms beschadigd zijn zonder dat ik het weet? Zo sterk zitten we vast in het clichébeeld van prostitutie. Maar nee, net als Anna kom ik uit een normaal gezin en heb ik geen trauma of psychische problemen.”

Anna zoent met de klanten. Dat is toch niet gebruikelijk? „Zoenen is intiemer dan anale seks. Dus veel sekswerkers willen het niet. Maar ik heb er geen probleem mee. Ik zoen altijd met klanten. Ze zijn op zoek naar intimiteit, warmte, lichamelijk contact; meer dan naar seks.”