opinie

    • Marcel van Roosmalen

Vroeger hing er nog wel eens een voetbalsfeer

Het Nederlands elftal was zo erg van iedereen geworden dat de echte supporter nog niet dood tijdens een thuiswedstrijd op de tribune gevonden wilde worden. Het voetbal, en vooruit het schaatsen ook, was in handen gevallen van..

Ja, van wat eigenlijk? Van mensen waar je van schrikt als ze opeens met een indianentooi op hun hoofd naast je zitten.

Tijdens de voetbalwedstrijd Nederland-Turkije kwam de Nederlandse volksaard naar boven. Niet het elftal of Guus Hiddink moest worden vervangen, maar het publiek. Het zat tegen en dus was er van enige verbale ondersteuning geen sprake. Qua geluid stonden de Turken al voor het begin met vijf nul voor. Ja, voor aanvang zongen ze eventjes ‘Bloed-zweet-en-tranen’ mee, maar daarna zakten ze in hun belachelijke oranjeverpakkingen steeds dieper weg in hun stoeltjes. Af en toe zag je op televisie een close-up van zo’n teleurgesteld oranje hoofd dat vooraf helemaal was geprogrammeerd om ‘Waar is dat feestje’ te zingen, maar er was daar helemaal geen feestje.

Ik heb heel erg van die teleurgestelde hoofden genoten, zoals ik me in het verleden ook heel erg voor ze geschaamd heb. Vroeger, maar dat is lang geleden, hing er tijdens wedstrijden van het Nederlands elftal nog wel eens een voetbalsfeer, niet te verwarren met het Kleintje Pils/Wolter Kroes/Viva Hollandia-gedoe van daarna met als nooit meer te overtreffen dieptepunt toen ze in 2008 tijdens het Europees kampioenschap in Zwitserland en Oostenrijk in grote oranje slierten door groene weilanden naar de stadionnetjes marcheerden. Kaas op de kop, leeuwenstaart uit de broek en Jack van Gelder die van dat plaatje een brok in zijn keel kreeg. Juist dan krijg ik vaak last van de maag.

Ik had genoten van de WK’s in Zuid-Afrika en Brazilië, juist omdat ze zover weg werden georganiseerd.

Op een van de journaals bij de commerciëlen hadden ze zaterdagavond beelden van teleurgestelde Oranjesupporters die nog helemaal verkleed weer terug moesten naar de Vinex-wijk.

Ik werd daar vrolijk van en stelde me voor wat ze na thuiskomst gingen doen.

Hun relatie slaan?

Of nog even de twitter op om Guus vanachter de computer op zolder nog even helemaal verrot te schelden.

Daarna naar bed en dromen van het volgende hoogtepunt: een berg op rijden in Frankrijk, als de Nederlanders het goed doen in de Tour tenminste.

Ga in de godsnaam alleen nog naar het schaatsen, dat is gegarandeerd feest, en buiten ons kijkt er verder niemand mee.

    • Marcel van Roosmalen