Een zwart schaap in een zonnig resort

Tv-serie in Florida Keys over bad boy Danny die de familieverhoudingen komt verpesten.

Sam Shepard (Robert Rayburn) andSissy Spacek (Sally Rayburn) in de tijd dat het nog een beetje goed gaat met de familie Rayburn. Foto Saeed Adyani

Hoe wordt een zoon het zwarte schaap van de familie? Doordat hij een slecht karakter heeft? Of zijn het onverwerkte jeugdtrauma’s waardoor hij door de rest van de familie wordt uitgekotst?

De nieuwe Netflix-dramaserie Bloodline, bedacht door Daniel Zelman, de gebroerders Todd en Glenn Kessler (Damages, The Sopranos) draait om dit soort kwesties. Het verhaal begint op de dag dat bad boy Danny Rayburn, een overtuigende rol van Ben Mendelsohn, na een lange periode van afwezigheid weer op de Florida Keys opduikt – op de avond dat zijn ouders het 45-jarig jubileum van hun hotel op deze zonnige archipel vieren.

Vanaf aflevering één is duidelijk dat de familie een hechte clan is. Vader Robert (Sam Shephard) en moeder Sally (Sissy Spacek) worden door hun vier kinderen op handen gedragen. Dat is ook niet vreemd, want de Rayburns hebben met hun gerenommeerde familiebedrijf een invloedrijke positie in de gemeenschap. Toch is er iets niet helemaal in de haak. En dat wordt pas duidelijk wanneer Danny terugkeert en de paradijselijke rust in het vakantieresort verstoort.

Aan het eind van het familiefeest vraagt Danny aan zijn oudste broer John (Kyle Chandler), tevens de lokale sheriff, of hij misschien een baantje kan krijgen binnen het bedrijf. Het levert meteen allerlei onderling gedoe op tussen de familieleden. Danny is nu eenmaal een fuck-up; verslaafd aan drugs en sterke drank gooit hij telkens weer zijn eigen glazen in. Hij is onbetrouwbaar en slinks, dus moet hij wel een tweede kans krijgen?

Ja, zegt moeder Rayburn. Ze is stellig: Family is family. Maar Danny daar weer in opnemen heeft uiteraard grote gevolgen.

Bloodline is een aanrader voor liefhebbers van The Keys en andere tropische oorden. De broeierige sfeer nestelt zich, naarmate het drama zich ontvouwt, steeds dieper in het onderbewuste van de kijker .

Het naderende onheil van de Rayburns wordt aangedikt door talrijke scènes die zich afspelen tijdens de tropische regenbuien in ondoordringbaar mangrovegewas. Jammer is dat regisseur Jeff Nichols, bekend van psychologische films als Take Shelter ( 2011) en Mud (2012), wel erg pretentieus aan deze tv-serie begint. De dramatische muziek, vermengd met windvlagen en het eindeloze beuken van de zeegolven, is bij aanvang van het verhaal nogal pathetisch. Ook de talloze flashbacks en -forwards maken de eerste drie afleveringen bijzonder incoherent.

Maar voor de doorzetter wordt Bloodline daarna wel degelijk interessant. Dat is ook te danken aan het uitstekende acteerspel van onder meer Chandler en Mendelsohn die als Danny steeds meer psychopatische trekjes begint te vertonen. Langzamerhand verandert hij in de Willem Holleeder van Monroe County.

Uiteindelijk draait alles om de vraag: wat gebeurt er als je als gezin iets té lang in de doofpot stopt? Kort antwoord: iedereen wordt ongelukkig en uiteindelijk ontploft de boel. De dertiendelige serie eindigt dan ook met veel Shakesperiaans kabaal.

Gek genoeg komt er in de laatste aflevering ineens een knoert van een cliffhanger. Jammer, want het verhaal had perfect rond kunnen zijn. Het is duidelijk dat de makers graag door willen met een tweede seizoen. Maar of dit verstandig is?