‘Als het niet loopt, sta ík voor lul’

De actrice verbindt zich opnieuw drie jaar als ‘leading lady’ aan de zomerkomedies van Theater DeLaMar

Foto Marcel van der Vlugt

‘Leading lady’ – ook na drie jaar succesvol het uithangbord te zijn geweest voor de zomerkomedies van Theater DeLaMar, zal Tjitske Reidinga (43) zichzelf zo niet zonder schaamrood noemen. Vandaag maakt DeLaMar bekend dat de actrice zich opnieuw drie jaar aan het theater verbindt. Reidinga is „ontzettend gelukkig” met die kans. Maar ze noemt het zelf liever anders. „Ik ben, zeg maar, het aanhechtingspunt voor de voorstellingen.” Reidinga is wars van de rode loper-glamour die bij haar status als voorvrouw van een commercieel theater hoort. „Maar het is ongesubsidieerd en er moeten wel elke avond 600 mensen die zaal in. Dus ik snap de noodzaak wel.” En het werkt: met al drie jaar gemiddeld zo’n 40.000 bezoekers per productie is de formule een voor Nederland uniek succes.

Het is wel een grote verantwoordelijkheid, uithangbord zijn, zegt ze. „Ik maak me voor het eerst echt zorgen of er genoeg kaartjes worden verkocht. Want daarvoor heeft DeLaMar mij aangesteld. En als de mensen niet meer komen, sta ík voor lul.”

Reidinga noemt het initiatief van DeLaMar Producties een zegen voor de toneelsector. „Dat er zoveel mensen naar toneel gaan is magisch, daar word ik heel blij van. Wij willen voorstellingen maken die ergens over gaan, maar die ook toegankelijk zijn voor een breed publiek. In die zin voel ik me goed thuis in het hoogwaardige entertainment – wij maken toneel voor het publiek, niet voor recensenten.”

Soms klinkt het heel even alsof ze denkt dat ze zich voor die keuze moet verdedigen. Die neiging is opmerkelijk, alsof de kloof tussen hoog en laag, commercieel en gesubsidieerd, niet allang deels is gedicht. „Weet je wat? Je hebt gelijk. Het is een calimerocomplex. Ik ga die neiging hier, nu, ter plekke achter me laten. Hoezo is een voorstelling die niet over Irak of Piketty gaat minder belangrijk? Ik heb nooit willen spelen om de wereld te veranderen; ik wil mensen gewoon graag raken. Maar dat wil niet zeggen dat je er niet ook iets mee wilt zeggen.” Lacht: „Zeg maar.”

Het artistieke team van DeLaMar-producties heeft bovendien de ambitie om het niveau van de voorstellingen gaandeweg op te schroeven. Na de Britse misverstandenkomedie Terug naar toen, die voor deze zomer gepland staat, neemt het theater een artistieke gok met een nieuw stuk, van een nog vrij onbekende schrijfster: Roos Ouwehand. Reidinga verheugt zich zeer op dat project. „Ik ken Roos goed, en ik heb ook in haar tv-serie Doris gespeeld. Ze heeft voor DeLaMar iets heel bijzonders geschreven: ik speel een vrouw van haar 8ste tot haar 85ste jaar: een heel leven. Het is, typisch Roos, niet heel groots of dramatisch, de tragiek schuilt hem in het kleine, het bijna-alledaagse. Maar dat schrijft ze dan zó goed op! Heel naturel is het, bijna filmisch. Toen ik het las kon ik vanaf bladzijde zestig niet ophouden met huilen. Ik ben er echt helemaal verliefd op.”

Reidinga speelt niet alleen de hoofdrol, maar zal bij deze productie ook deels verantwoordelijk zijn voor de vormgeving. „Ik voel heel goed aan wat voor sfeer Roos neer wil zetten, en wist meteen: volgens mij moet ík dat gaan doen. Sowieso wil ik de visuele kant van het theater meer gaan exploreren. Ik kom uit een art directors-familie en ik fotografeer veel - vormgeving is al heel lang een grote liefde. In een ideale wereld zou ik de baas zijn van alle vormgeving; het is altijd het eerste waar ik een mening over heb. Nu krijg ik de kans om me daarin serieus te ontwikkelen. Enorm spannend. In die zin wordt het voor mij ook een heel persoonlijk project.”

De actrice voelt zich creatief opgeladen nadat ze een half jaartje rust nam; ze heeft een tijdlang heel veel en heel hard gewerkt, en had bovendien, in haar eigen woorden, „privématig ook nogal een ingewikkeld jaar.” Haar relatie met collega-acteur Peter Blok en scheiding van Vincent Croiset werden in de roddelpers breed uitgemeten. De fotografen stonden te wachten bij de Albert Heijn en op het schoolplein, vertelt ze. „Dus ook in dat opzicht was het fijn me terug te trekken. Ik heb even gedacht, ik hou er helemaal mee op. Maar nu heb ik er oprecht weer zin in.”

Haar eerstvolgende project is de nieuwe zomerkomedie, Terug naar toen, van de Britse succesauteur Michael Frayn. „Het gaat over acht vrienden die elkaar 25 jaar na hun afstuderen weer treffen op een reünie. Ik vond dat spelen met acht mannen natuurlijk meteen een heel aansprekend idee, haha! Mijn rol is ook geweldig, ik was zo’n beetje de campussloerie, de dochter van de rector, waarmee ze allemaal iets hebben gehad. Niet omdat ze nou zo’n Monroe is, maar gewoon: zij was de enige vrouw die er was. Ze is per ongeluk op die reünie en probeert iedereen er steeds maar van te overtuigen dat ze echt veranderd is. Maar ondertussen voelt ze pure paniek. Dat is heel grappig om te spelen. Ik moest bij het lezen steeds aan Shelley Long denken, die blonde uit Cheers.”

Ze voelt zich goed thuis bij de Britse toneelhumor zegt Reidinga. „Dat ‘keeping up appearances’ vind ik als een kind zo leuk. Komedie spelen is heel moeilijk, heel technisch, zeker met zo’n grote cast. Dit is het type stuk waar je na drie weken repeteren een grote hekel aan krijgt. Maar voorlopig kijk ik er vooral erg naar uit. Het is één en al verwarring en misverstand, en dat dan met al die mannen die niet voor elkaar onder willen doen, hilarisch. We hebben nu één lezing gehad, en ik lag al meteen onder de tafel van het lachen.”