Een kampioen met barbaarse trekjes

Australië herstelt in Melbourne de orde met eenvoudige zege in WK-finale tegen rivaal Nieuw-Zeeland.

Steve Smith (links) en Shane Watson vieren de winnende runs voor Australië in de WK-finale in Melbourne. Foto William West/AFP

Klinisch en meedogenloos. Op het barbaarse af. De Australische cricketers bleven gisteren tijdens de WK-finale in Melbourne volledig trouw aan hun handelsmerken terwijl zij korte metten maakten met hun Nieuw-Zeelandse uitdagers.

Met hun vierde titel in de laatste vijf wereldkampioenschappen herstelde Australië de orde die vier jaar geleden was verstoord door India. Achteraf bleek het niet meer dan een tijdelijke onderbreking van het verstikkende regime dat de rest van de cricketwereld al bijna twintig jaar in zijn greep houdt.

Ook voor Nieuw-Zeeland, dat met bijna Australische agressie speelde en tot gisteren ongeslagen was gebleven, viel in de imponerende ambiance van de Melbourne Cricket Ground niets te halen. Erger dan dat: voor ruim 93.000 toeschouwers veranderde het WK-sprookje voor de Black Caps alsnog in een nachtmerrie.

Dappere ploeg

Het was een dappere ploeg die het tot de finale had geschopt en onderweg de harten van talloze cricketfans had gestolen: Nieuw-Zeeland speelde tot de finale acht keer thuis, in de gemoedelijke stadions van Auckland, Wellington en Napier. Maar een WK-finale in Melbourne, tegen grote broer Australië, vraagt meer dan alleen durf en onverschrokkenheid.

Wie wereldkampioen wil worden moet afrekenen met een oude, machtige cricketcultuur die professionaliteit, hardheid en mentale weerbaarheid als belangrijkste pijlers heeft. Niet voor niets won Australië de wereldtitel eerder al op drie andere continenten: Azië, Europa en in de Caraïben.

Pas na de allerlaatste bal van de WK-finale kwam gisteren enige ruimte voor gevoelens binnen de Australische ploeg. Captain Michael Clarke, die zijn team als topscorer (74 runs) de weg wees, nam afscheid met de wereldtitel, maar verwees direct naar zijn maat Phillip Hughes, die vier maanden geleden stierf nadat hij een bal op zijn hoofd had gekregen.

Clarke speelde de finale met een zwarte armband om, met de initialen ‘PH’. „Deze avond draag ik natuurlijk op aan ons kleine broertje en teamgenoot Phillip Hughes”, zei hij geëmotioneerd.

Want hoe machinaal het soms ook oogt, vanzelf gaat het allemaal niet. De ploeg van Clarke verkeerde nog geen twee jaar geleden in diepe crisis, na een verloren Ashes-serie in Engeland, een ontslagen coach en een storm van mediakritiek. „Daarna zijn we elke dag alleen maar beter geworden”, zei Clarke gisteren. „Onze instelling is ongelooflijk: de manier waarop we trainen, onze voorbereiding op het WK, de discipline van de spelers. Daarom zijn wij de afgelopen jaren zo consistent geweest in onze prestaties.”

De mentale kracht binnen zijn ploeg werd gisteren het best geïllustreerd door fastbowler Mitchell Starc, die al op de vijfde bal van de finale afrekende met het grootste Nieuw-Zeelandse gevaar, aanvoerder Brendon McCullum. Met zijn wicket stonden de Kiwi’s al op achterstand voordat de toeschouwers goed en wel zaten.

Met Kerstmis had Starc zijn plaats in de Australische ploeg verloren, voor een duel tegen India in Melbourne. Oud-cricketer Shane Warne, een legende in Australië, noemde Starc toen ‘soft’: topsporters stralen in de ogen van Warne een nietsontziende onverzettelijkheid uit op het veld.

Starc vocht terug, heroverde zijn plaats in de nationale ploeg en werd gisteren in hetzelfde stadion geëerd als beste speler van het WK. In een toernooi dat werd gedomineerd door de batsmen was dat op zichzelf al een enorme verdienste.

Want als het WK in Australië en Nieuw-Zeeland één ding bewijst is dat het eendaagse cricket steeds meer een sport voor batsmen is geworden, ongetwijfeld onder invloed van het populaire Twenty20, de kortste variant van het spel. Het publiek geniet van dubbele centuries en teamscores van ruim boven de 300 runs, maar Starc liet met zijn prestatie zien dat bowlers van grote waarde kunnen zijn te midden van een lawine aan runs.

Intimideren

Voor Nieuw-Zeeland eindigde een geweldig toernooi in mineur, met een nederlaag tegen de grote rivaal van de overkant van de Tasmanzee. Ze zouden zich niet laten intimideren, had McCullum vooraf gezegd. Maar tegen een ontketende Australische ploeg waren de Kiwi’s simpelweg niet opgewassen.

Hun eindtotaal van 183 runs was bij lange na niet genoeg – en de basis voor een slaapverwekkende finale. Toch konden de Nieuw-Zeelanders daar na afloop doorheen kijken. „Het is een geweldige rit geweest die we ons de rest van ons leven zullen herinneren”, sprak McCullum. „We hebben de trofee niet gewonnen, maar het soort cricket dat we hebben laten zien en het vermaak dat we de mensen binnen en buiten Nieuw-Zeeland hebben geboden maakt ons ongelooflijk trots. We verlaten dit toernooi met opgeheven hoofd.”