Pannetje troost

Het is al jaren en jaren geleden, maar ik ben hem nooit vergeten. Zijn gezicht – een prettig gezicht, zijn blik open, vrolijk – was getekend door brandwonden. Ik weet niet eens meer waar ik hem tegenkwam, op een feestje misschien. Het was zijn levenslust die me raakte. Dat, en het verhaal dat hij me vertelde.

In de tijd dat hij in het ziekenhuis lag, de lange, afschuwelijke periode waarin hij, vechtend voor zijn leven, vechtend om niet gek van verdriet te worden waarschijnlijk, had moeten herstellen van het ongeluk dat hem was overkomen, hadden zijn vrienden hem dagelijks eten gebracht. Iedere dag. Maandenlang waren ze gekomen, met zijn favoriete hapjes. Indisch eten, soep, salades, sushi. Wetend hoeveel hij van lekker eten houdt, en wetend hoe armzalig de maaltijden in de meeste hospitalen zijn, hadden ze voor hem gekookt.

Wanneer een geliefde ziek is, voel je je als naaste machteloos. Wij gaan niet over leven of dood, over ziekte of gezondheid. Het enige wat we kunnen doen is onze geliefden omringen met zoveel mogelijk warmte. Cooking is an act of love. Hoeveel beroemde chefs hebben we dat al horen zeggen? Maar het is ook een waarheid als een koe. Een met liefde bereide maaltijd kan troost bieden onder elke omstandigheid.

De laatste keer dat ik zelf in een ziekenhuis verbleef, duurde niet langer dan driekwart etmaal, een overzichtelijk periode waarin je, mits een beetje bestand tegen een rommelende maag, gewoon kunt besluiten niet te eten. Niemand dwong mij althans om de voorgezette ontbijtboterhammetjes met halvarine en huishoudjam ook daadwerkelijk op te eten, en ook de lunch van sufgekookte andijvie, glazige aardappelen en een gummi gehaktbal kon ik zonder commentaar onaangeraakt laten. Maar mijn hemel, wat als ik niet aan het einde van de middag naar huis had gemogen? Een mens kan dan slechts hopen dat hij net zulke lieve, zorgzame vrienden heeft als die jongen op dat feestje.

Het wordt over het algemeen niet aangemoedigd om voedsel mee te nemen naar een ziekenhuis. Fruitmanden, ja. Rollen pepermunt. Repen chocola. Maar geen pannetjes eten. Doe het toch maar, volgende keer dat u een ziek familielid, een vriend of vriendin of kennis gaat opzoeken. Kook iets dat voedzaam is en makkelijk te verteren. Iets wat gemakkelijk naar binnen glijdt, zelfs wanneer de eetlust te wensen over laat. Iets als een thermoskan venkel-bleekselderijsoep. Ik zeg niet dat het kan genezen. Alleen dat het helpt, al is het maar een heel klein beetje.

Janneke Vreugdenhil

    • Janneke Vreugdenhil