De mens houdt van verhalen

De kenner van historische feiten is stralend middelpunt van ieder verjaardagsfeest. Alleen zijn of haar partner vindt soms van niet. Die ziet het bruggetje naar een anekdote meestal al van mijlenver aankomen, rolt de ogen ten hemel en vult de glazen nog maar eens bij. Ten onrechte! Want wie wil nu niet weten dat een Amerikaanse uroloog in het bezit is van de (kleine) penis van Napoleon, of dat Adolf Hitler last had van winderigheid?

De mens houdt van verhalen. Maar van de meeste causeurs is het repertoire beperkt. Wie de actualiteit weet te verbinden aan een interessante gebeurtenis uit het verleden, kan daarom rekenen op de onverdeelde aandacht van zijn omgeving. Niet alleen ter lering, maar vooral ter vermaak.

Niet elke historische anekdote is voor elk gezelschap geschikt. Bij een discussie over jihadgangers, kan men gerust het verhaal opdissen van Simon de Danser, de geboren Dordtenaar die rond 1600 een tijd meevocht met de islamitische Barbarijse zeerovers, terugkeerde naar het westen, maar daarna onverstandig genoeg een laatste bezoek bracht aan Noord-Afrika, waar hij werd onthoofd. Zo’n geschiedenis sluit goed aan bij het beeld dat mensen hebben van IS. Bij een gesprek over de trans-Atlantische slavenhandel echter, wordt het vaak als onkies beschouwd te vertellen over de ruim één miljoen blanke slaven die door de Barbarijse zeerovers zijn verhandeld. Terwijl zij tot aan IJsland op zoek gingen naar menselijke handelswaar.

Wie veilig wil zitten, kan zich dus het beste beperken tot verhalen over mensen om wie ongestraft kan worden gelachen. Zoals bijvoorbeeld Mao Zedong, die groene tanden had omdat hij ze poetste met theebladeren en spoelde met thee. De Chinese communistenleider weigerde naar de tandarts te gaan om hieraan iets te laten doen. Dit moet allemaal geen pretje zijn geweest voor de vele duizenden vrouwen die, al dan niet gedwongen, het bed deelden met de Grote Roerganger.

    • Bart Funnekotter