Winst PVV toont aan dat stad bang is voor moslims

In Rotterdam wordt de hardste schreeuwer het meest bewonderd. Volgens journaliste Tara Lewis is Rotterdam Wilders’ broedplaats van angst.

Verhalen helpen ons om de wereld te begrijpen en om ons te vereenzelvigen met onze geschiedenis. Het is ironisch om te zien hoe een imago van een stad zichzelf zo in de weg kan zitten als in Rotterdam. Daadkrachtig, onverzettelijk en strijdlustig. Rotterdam kent 173 nationaliteiten, wordt internationaal de hemel ingeprezen en vindt zichzelf een heuse wereldstad.

Juist deze stad, waarover van de daken wordt geschreeuwd hoe heerlijk multicultureel het hier is, heeft vorige week massaal op de PVV gestemd. Laatst was ik in Vlaardingen (waar de PVV overigens ook de grootste was) in een ‘aanloophuis’. Het rook er een beetje naar ongewassen man, maar dat mocht de pret niet drukken. Mensen van de meest uiteenlopende pluimage (man, vrouw, wit, zwart, jong, oud met of zonder hoofddoek) zaten hier in alle rust koffie met elkaar te drinken.

Als je bent geboren in een grote stad beschouw je al snel alles daaromheen als een buitenwijk. Maar de pijnlijke waarheid was dat deze muffige ruimte meer grootstedelijke allure had dan heel Rotterdam bij elkaar. Mensen leven in deze stad in zorgvuldig afgebakende territoria. We doen misschien wel boodschappen bij de Turk maar drinken geen koffie met hem.

Ik word op straat, op mijn werk, in het uitgaansleven en in het voetbalstadion dagelijks geconfronteerd met ogenschijnlijk onschuldige segregatie in de Rotterdamse samenleving. Hoe durf je dan als stad nog te roepen dat je het goed doet? ‘Sterker door strijd’, staat er onder het wapen van Rotterdam. Deze stad gaat gebukt onder een bijtend cynisme, en een cultuur waarin degene die het hardst schreeuwt niet alleen gehoord, maar ook bewonderd wordt. Geen wonder dat Wilders de grootste is. Dit lompe imago werpt wat mij betreft al veel te lang zijn vruchten af in Rotterdam. Vooral omdat deze flinterdunne stoerheid een diepgewortelde angst voor het onbekende verhuld.

Ik zou willen dat de mensen die op Wilders stemmen toegeven dat ze doodsbang voor moslims zijn. Acceptatie is de eerste stap naar verandering. Ik wil dat Rotterdam stopt met de farce van sterk zijn, toegeeft hoe bang ze is voor het onbekende en de moed vindt om de confrontatie aan te gaan met haar donkerste gedachten. Als je dat als stad kunt, ontneem je Wilders zijn broedplaats van angst en kun je alles aan. Een strijd tegen de echte vijanden, onze eigen vooroordelen. Ik durf te wedden dat dit een strijd is waar we daadwerkelijk sterker uitkomen.