NDT2 brengt duistere droomwereld en ook heerlijk heldere dans

Symphysis. Het heeft iets met samenkomen te maken, maar wat verwacht je als het de titel van een dansvoorstelling is? In elk geval geen nagelnieuwe Renault Espace voor de deur van het Nederlands Dans Theater. Die stond er echter wel. NDT en Renault, niet direct natuurlijke partners, zijn samengekomen in een wederzijds profijtelijke deal. Ondernemerschap!

Ook heel verschillend zijn de twee nieuwe werken naast de twee reprises in het programma van NDT2, want zo strak en helder als het een is, zo duister is de droomwereld in het andere.

Het idioom van Edward Clug in Mutual Comfort – eenvoudig vormgegeven, live, enigszins repetitieve muziek – is een heerlijkheid. Lichamen die als in gedachten verzonken subtiel golven, bewegingsfrasen waarin lange lijnen en staccato afwisselen, gecompliceerde armchoreografieën, mooi, vloeiend partnerwerk. Clean, maar niet steriel, en met hier en daar een onnadrukkelijk grapje. Alles zonder opsmuk gedanst, in slechts elf minuten helaas. Het is te hopen dat NDT vaker samenwerkt met deze Roemeen.

Uit eigen kweek komt Jirí Pokorný en zijn A Honeydew Hunt heeft iets van de filmische, droomachtige balletten van Lightfoot en León. Met dames in rubber dan wel spiegeltjesbodystocking, een paraplu, wordt allerlei mysterie en dreiging gesuggereerd, zonder ‘oplossing’. Dat hoeft ook niet, en de choreografie heeft op zichzelf wel stuwkracht. Het ontbreekt echter aan richting, alsof Pokorný zelf ook voor een raadsel stond.