Dit is de nieuwe Sufjan Stevens: Carrie & Lowell nu te streamen

Het album komt officieel pas uit op 30 maart, maar her en der zijn al streams van het nieuwe album Carrie & Lowell van de Amerikaanse multi-instrumentalist Sufjan Stevens te beluisteren. Op zijn zevende studio-album gaat Stevens terug naar zijn folkroots.

Albumcover van het nieuwe album van Sufjan Stevens, Carrie & Lowell. Foto screenshot Youtube.com

Het album komt officieel pas uit op 30 maart, maar her en der zijn al streams van het nieuwe album Carrie & Lowell van de Amerikaanse multi-instrumentalist Sufjan Stevens te beluisteren. Op zijn zevende studio-album gaat Stevens terug naar zijn folkroots.

De ‘trailer’ voor het album, met een stukje van het nummer ‘Carrie & Lowell’, kwam in januari uit:

Wie is Sufjan Stevens?

Multi-instrumentalist Sufjan (spreek uit: soef-jan) Stevens (39) groeide op in Detroit, Michigan. Hij maakt al sinds jonge leeftijd muziek. Met zijn stiefvader Lowell Brams richtte hij in 1999 zijn platenlabel Asthmatic Kitty op, waar zijn debuutalbum A Sun Came dat jaar op uitkwam. Stevens staat bekend om zijn fluisterende, zacht-hoge stem en zijn onalledaagse gebruik van instrumentatie. In zijn liedjes verwijst hij vaak naar de Bijbel, Griekse mythologie en andere mystieke elementen.

Hij componeert in allerlei stijlen: van lo-fi folk (Seven Swans uit 2004) tot kerstalbums (Songs for Christmas uit 2006 en Silver & Gold uit 2012). Tot zijn muzikale experimenten behoren The Age of Adz uit 2010, volgens NRC toen eindelijk weer eens een “toegankelijk liedjesalbum”, waarin de elektronica welig tiert. De voorlopers, een orkestrale heruitgave van Enjoy Your Rabbit uit 2001 genaamd Run Rabbit Run (2009) en de ondoordringbare soundtrack bij een snelweg The BQE, waren minder makkelijk voor het gehoor. En dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn waanzinnige shows, waar het wel eens sneeuwt en bandleden in lichtgevende aliens zijn veranderd.

Het bombastische Illinois uit 2005 is zijn bekendste album, in Amerika stond hij ermee op nummer één in de hitlijsten. ‘Chicago’ is het bekendste nummer. Hier live in Paradiso, Amsterdam, in 2006:

Voordat je het album opzet…

…misschien is het een goed idee als je het pas luistert als je in een stille, afgesloten ruimte kunt zijn. Zodat je de muziek volledig over je heen kunt laten komen. Dat is ook de aanbeveling van Stevens’ platenlabel Asthmatic Kitty, die op de website van The Guardian staat. Dus doe je telefoon uit, verdwijn naar een stil plekje en, zoals een kennis van deze auteur al aandroeg, “spits de luisterdoppen”.

Beluister het album bij VPRO’s 3voor12:

Want dan hoor je dus dit

Een album dat je hart uitwringt. Met prikkeldraad. Stevens heeft alle bombarie opzij gelegd en begeleidt zichzelf enkel op piano en gitaar. Carrie & Lowell is melancholisch en pijnlijk, soms zelfs diep triest. Het gaat over de dood van Stevens’ moeder, die in december 2012 overleed aan maagkanker. Daar zingt Stevens over in de eerste paar regels van ‘Fourth of July’, het zesde nummer van de plaat:

“The evil, it spread like a fever ahead, it was night when you died, my firefly / What could I have said to have raised you from the dead / O, could I be the sky, on the Fourth of July”

In het volgende nummer, ‘The Only One’, zingt Stevens:

“In the veil of great disguises, how do I live with your ghost? / Should I tear my eyes out now? / Everything I see returns to you somehow / Should I tear my heart out now? / Everything I feel returns to you somehow / I wanna save you from your sorrow”

Vorige maand postte Asthmatic Kitty een eerste track van het album online, ‘No Shade in the Shadow of the Cross’:

‘Dit is mijn leven’

Dat is niet het enige zware aan het album. Stevens’ omgang met zijn moeder bleef zijn hele leven, tot aan haar dood, moeizaam. Toen Sufjan één jaar oud was, verliet zijn moeder haar gezin. Carrie was depressief, schizofreen en een alcoholist. Sufjan en zijn familie had tot ze twee jaar geleden overleed maar sporadisch contact met haar. In een interview met muzieksite Pitchfork vertelde Stevens daar onlangs openhartig over:

“With this record, I needed to extract myself out of this environment of make-believe,” he says, pulling at his sneaker’s red tongue. “It’s something that was necessary for me to do in the wake of my mother’s death—to pursue a sense of peace and serenity in spite of suffering. It’s not really trying to say anything new, or prove anything, or innovate. It feels artless, which is a good thing. This is not my art project; this is my life.”

Vorige week postte Asthmatic Kitty een tweede track van Carrie & Lowell, ‘Should Have Known Better’:

‘Beste album van Stevens tot dusver’

Guardian-journalist Laura Barton noemde het elf nummers tellende album van Stevens “het beste album van zijn loopbaan.” Barton beschreef in januari al haar enthousiasme voor het album; The Guardian biedt ook stream aan via Soundcloud:

“It’s still only January, and I’m already preposterously excited about the albums set for release this year – among the most thrilling of which stands this, The Best Record Sufjan Stevens Has Ever Made, also known as Carrie & Lowell. …[T]he album’s 11 songs are exquisite; it’s less like Age of Adz in its poise and demeanour, more Seven Swans or Illinoise.”

Carrie & Lowell

De albumtitel verwijst naar de namen van Stevens’ moeder Carrie en zijn stiefvader Lowell, die later de baas werd van hun in 2009 samen opgerichte platenmaatschappij Asthmatic Kitty. De liedjes op het album gaan over “leven en dood, liefde en verlies en de worstelingen van de artiest om invulling te geven aan de schoonheid en lelijkheid van liefde”, aldus Stevens volgens The Guardian. Barton:

“Certainly it feels like his most personal work to date – it sounds intimate and vulnerable, but with a strength too, as if these are stories long-waited to be told.”

Ontvangst: muziekpers nu al lovend

Het Britse muziekblog Drowned in Sound geeft het album een 9:

“[A] collection of songs as captivating, poignant and finally, ultimately, redemptive as any that Stevens has produced.”

Het Australische muziekblog Music Feeds, dat ook een stream aanbiedt, noemt het “in Stevens’ canon één van zijn belangrijkste releases”:

“If anyone comes out of this record with the scars to prove it, it’s Stevens. By album’s end, he is riddled with remorse, regret and guilt. He is revealed to be, for lack of a better term, his own worst enemy.”

De Amerikaanse muzieksite NPR omschrijft de liedjes als volgt:

“These are intensely personal songs, constructed with sincerity, care, a compassionate fascination with religious faith and connection, and an innate understanding of the way messy, overlapping emotions can color our memories.”

Volgens The Verge, een Amerikaanse site over populaire cultuur, is dit de “emotionele herleving waar we op zaten te wachten” en “hoe volwassen emotionele muziek moet klinken”:

“Pain sounds better when it’s exaggerated. [...] Sufjan Stevens has never been an “emo” artist, but here he actively seeks pain as his subject matter in ways he hasn’t before.”

Het Britse muziekblog Consequence of Sound hoort een “schorre, uitgebluste Stevens”:

“These brutal soliloquies burrow down to the bone, aided by the settings in which Stevens places them. Guitars and banjos surface again as primary instruments, but organs and synthesizers also trace the album’s wide embrace. The production is big and impeccable, the perfect atmosphere for Stevens’ multi-tracked vocals to quiver, crack, and sometimes soar.”

Carrie & Lowell komt in Europa op 30 maart officieel uit bij Asthmatic Kitty.