Column

De tv mijmert over vergankelijkheid

Arjen Lubach als ‘Farao der Nederlanden’

Hoe snel vergaat de wereldse roem, zo mijmerde de televisie gisteravond. Alvorens zij weer in de nevelen van de groene weiden zouden verdwijnen, mochten de boeren van Boer Zoekt Vrouw voor de laatste keer schitteren in De Wereld Draait Door. Ooit wilde BZV niets met DWDD te maken hebben, omdat de boeren daar altijd zo werden uitgelachen.

Televisieroem gaat gepaard met hoon en haat, en dat was de boeren slecht bekomen. Boer Geert (‘Geile Geert’) was woedend op de media. En boer Tom had zijn mond vertrokken in een gespannen streep. Hij werd gehekeld omdat hij als de Casanova van West-Friesland het BZV-idee (malle typetjes koppelen) zou verpesten: „De eerste drie dagen sloot ik me op in de schuur. Last van de buik, overgeven….”

Yvon Jaspers liet haar masker van lief buurmeisje even zakken en ging tekeer tegen de media die haar boeren zo hadden beschadigd. En het is natuurlijk ook verschrikkelijk, de gierkar die de media dagelijks over stervelingen uitstorten. Maar ja, haar eigen programma had die boeren in de eerste plaats zo neergezet. En DWDD, waar de boeren nu mochten uithuilen, was er daarna flink overheen gegaan. Beetje hypocriet dus. Dit werd nog onderstreept door de getoonde afleveringen van Lucky TV, de satirische rubriek die beeldbepalend is in het afzeiken van de boeren. Boer Geert bleek hartelijk te moeten lachen als Lucky TV iemand ánders te grazen nam.

Vergankelijkheid en ontluistering vormden ook het thema van De dingen die voorbijgaan. Regisseur Michiel van Erp wilde een documentaire maken over acteur Carol van Herwijnen (1941-2008), maar de verhuisdozen vol knipsels en foto’s die de acteur naliet, brachten hem op een beter idee: praten met oudere toneelspelers over hoe snel hun naam vergeten zal zijn na hun dood. Boeren weten niet beter, maar kunstenaars hopen toch op een beetje eeuwigheid, een voortleven in hun kunst. Bij toneelspelers gaat dat niet omdat je de voorstellingen niet kunt bewaren.

Van Erp interviewde een mooie rij oudere acteurs die nog steeds spelen. Ze hebben allemaal ook plakboeken vol. „Anders heb je helemaal het gevoel alsof je het voor niks hebt gedaan.”

Zo nu en dan halen ze even herinneringen over Van Herwijnen op. Dat is het pijnlijkste deel. Ze vonden hem „ouderwets spelen”, hij voelde zich „miskend”. Meer weten ze eigenlijk niet over hem te vertellen. De actrices leven pas op als het over een incident uit 1994 gaat, toen Van Herwijnen de Volkskrant-recensent Hein Janssen mishandelde. Dat vonden ze „meesterlijk”en ,,buitengewoon leuk”. Juist die mishandeling – mediaslachtoffer neemt wraak, net als Boer Geert – is nu zijn beste kans om herinnerd te worden.

Er is nog een manier om voort te leven: farao worden. Satiricus Arjen Lubach lanceerde zondag in zijn programma een campagne om ‘Farao der Nederlanden’ te worden – als verbeelding van zijn kritiek op het erfelijk koningschap. Hij maakte er een ‘burgerinitiatief’ van, dat dankzij een steuntje in de rug van DWDD al snel 55.000 handtekeningen ophaalde.

Het gras verwelkt en de bloem verdort onder de adem van de Heer. Maar de piramide van Lubach zal de millennia trotseren.