Sterk programma op weinig dansbaar dancefestival STRP

In de oude Philips-fabriek in Eindhoven staan prachtige installaties die ook ’s nachts toegankelijk zijn – van Japanse animatiefilms tot de veelkleurige zeepbellen van laserkunstenaar Robet Henke. Er lopen mannen in rokken rond met glasloze ijzerdraadmonturen en muziekliefhebbers op kisten. Kunst en dance combineren op een festival is lastig, vaak raakt een van beide ondergesneeuwd. Op STRP-Biennial werkt het.

De eerste van de twee dancenights bood een muzikale dwarsdoorsnede: van electro-r&b, nu-soul en bass tot tintelende techno. Neem Kaytranada. Met zijn up tempo remixes van r&b-klassiekers als Janet Jacksons If verovert de Canadese Haïtiaan stormenderhand de Europese dansvloeren. Kaytranada is soepel en charmant, maar het STRP- publiek liet zich lastig charmeren; er werd weinig gedanst. Soms lag dat aan de optredens. De Gaslamp Killer deed na een intro van sitarmuziek meer aan storytelling dan draaien. Maar ook tijdens de virtuoze, lyrische synthesizerloopjes in Clarks live-set kwam de zaal niet in beweging. Het geluid stond te hard, waardoor details in Unfurla verloren gingen achter dreunende drums.

In de studio stond de worstenkraam en de fel verlichte muntenautomaat naast het podium. Dat gaf een licht-aan-en-naar huis gevoel. Zo schoot STRP productioneel soms tekort, met name in de kleine zaal, maar dat deed niets af aan het sterke programma. Hoogtepunt was de albumshow van de Haagse 2562 (Dave Huismans, album A New Today) en vj Heleen Blanken. Hij begon ingetogen, maar schakelde van ambient naar techno. De door Blanken zelf geschoten natuurbeelden vormden een perfecte match met de duistere organische muziek van Huismans. Toen hij Terraforming instartte, antwoordde zij met close ups van aardkluiten. Een match ‘made on earth’.