Column

In Velp gebeurde bijna niets

Ik verbleef een paar dagen bij mijn oude moeder in Velp en maakte daar niets mee. Behalve dan dat ze donderdagavond in haar nachtpon in de vroegere werkkamer van mijn vader verscheen met de mededeling dat ze het internet onklaar had gemaakt door alle stekkers uit het modem te trekken.

„Want ik wil niet dat het verder slijt.”

De wonderlijke gedachtegang was het gevolg van een brief van KPN waarin werd aangekondigd dat het internet wegens werkzaamheden tijdelijk zou worden afgesloten. Ze had het gezien als een bevel, zoals ze alle mededelingen van derden tegenwoordig als bevelen ziet waarvan niet mag worden afgeweken.

Zo was het mij al enige tijd verboden om voor haar te internetbankieren in Velp omdat met ABN Amro was afgesproken dat mijn zus dat voor haar deed en ze haar erbij hadden verteld dat ze ter zelfbescherming in de gaten werd gehouden.

„Alsjeblieft, doe het niet”, panikeerde ze dan ook toen ze me op een keer betrapte terwijl ik met mijn eigen bankzaken bezig was. „Het mag niet! Ze hebben een brief gestuurd.”

Tegen die achtergrond was het logisch dat ik gistermiddag om vier uur precies naar de kleermaker – ‘de Turk’ - werd gestuurd omdat ze met hem had afgesproken dat een te verstellen broek vanaf dat tijdstip kon worden opgehaald, hetgeen zij interpreteerde als ‘moest worden opgehaald’.

De kleermaker en zijn vrouw zaten in een klein pand aan de Hoofdstraat, waar met sierlijke letters ‘de briljante schaar’ op de ruit stond geschreven, wat meteen de vraag opriep of ik met een briljante Turkse kleermaker te maken had of met eentje die niet kon spellen. Het was alle twee waar. De naam was gekozen om verwarring met die andere Turkse kleermaker in het dorp te voorkomen die de naam ‘de gouden schaar’ voerde en boven wie deze vakman zich ver verheven voelde.

„Briljant is beter dan goud”, zei hij me een paar keer terwijl zijn vrouw de gerepareerde broek in een plastic zak deed.

Thuis trof ik mijn moeder in een gesprek met een KPN-monteur die van deur naar deur ging en die haar vertelde dat ze beter een goedkoper, want minder snel, alles-in-een-pakket kon afsluiten.

„Wat wordt de maximum snelheid?”, hoorde ik haar vragen. Ik wist toen al dat ze voortaan zou gaan verbieden om te snel te internetten.