Kijken: hoe Kodak de slag compleet miste en bijna ten onder ging

Een beeld uit de video van The New York Times.

Nog niet eens zo heel lang geleden was Kodak een van de grootste bedrijven in zijn soort. De filmrolletjes van het Amerikaanse bedrijf waren in elk huishouden eigenlijk wel te vinden. Maar met de komst van digitale fotografie kwam ook een einde aan die gloriedagen. Een portret van een vroegere marktleider.

Er leek altijd nog meer dan voldoende tijd om het roer om te gooien. Om nieuwe producten te ontwikkelen en om met de tijd mee te gaan. Toen ging het opeens snel, veel sneller dan gedacht. Van het ene op het andere moment fotografeerde iedereen digitaal en had niemand nog rolletjes nodig.

Een kort videoportret dat The New York Times over Kodak maakte:

Ooit 145.000 werknemers, nu nog 8.000

Hoe snel succes vervliegt, wordt meteen duidelijk bij het oprijden van het industrieterrein Eastman Kodak in Rochester, een voor Amerikaanse begrippen betrekkelijk kleine stad in het westen van de staat New York. Van de tweehonderd gebouwen die hier ooit stonden, zijn er inmiddels tachtig gesloopt. En nog eens zestig zijn verkocht aan andere bedrijven.

Meer dan de resterende 60 panden heeft Kodak namelijk echt niet nodig. Van de 145.000 werknemers die het bedrijf amper 25 jaar geleden over de hele wereld in dienst had, zijn er tegenwoordig nog 8.000 over. The New York Times ging op bezoek bij de reus van weleer, die twee jaar geleden failliet ging en kort daarop doorstartte.

Foto EPA / Andrew Gombert

Ooit had bijna iedereen ze in huis, maar toen de digitale camera kwam veranderde dat compleet. Foto EPA / Andrew Gombert

88 keer de aarde rond

Wrang genoeg was het een eigen uitvinding die een einde maakte aan de heerschappij van Kodak: digitale fotografie. Want het was werknemer Steven Stassen die in 1975 de eerste digitale camera ontwikkelde. En natuurlijk had Kodak plannen om meer met die techniek te gaan doen. Maar ja, die filmrolletjes verdienden zo verdraaid goed…

Pas in 2001 begon de omzet uit camerarolletjes drastisch in te zakken, met wel twintig tot dertig procent per jaar. Toch maakte Kodak in 2007 nog bijna 3,5 miljard meter aan film, net zo veel als 88 keer de omtrek van de aarde. Tegenwoordig is van die productie nog 4 procent over en worden de rolletjes eigenlijk alleen nog verkocht aan hobbyfotografen en nostalgische filmmakers.

ANP

Kodak-medewerkers testen filmpjes in Rochester. Datum foto onbekend. ANP

Historie moet de toekomst zeker stellen

Maar Eastman Kodak – zoals het bedrijf voluit heet – is nog niet ten dode opgeschreven, zo meent de vorig jaar aangetreden topman Jeff Clarke. En ook de investeerders achter het bedrijf hebben er alle vertrouwen dat Kodak het hoofd weer zal oprichten, ook al leed het vorig jaar weer een miljoenenverlies.

Het concern uit 1888 heeft namelijk iets wat de concurrentie niet heeft: historie. Een hele kelder vol met producten, technieken en onderzoeken die mogelijk wel eens bruikbaar kunnen zijn in andere markten dan die van de analoge fotografie. Zoals bij het maken van telefoonschermen of goedkope sensoren.

“Mensen vragen me wel eens waarom ik nog steeds hier werk”, aldus technisch topman Terry Taber, al sinds 1980 werkzaam bij het bedrijf. “Dat is omdat ik nog steeds mogelijkheden zie.” Want Kodak mag gehavend zijn, maar het is nog niet verslagen.

Lees het hele portret over Kodak - “At Kodak, Clinging to a Future Beyond Film” - op de website van The New York Times