Zo bid je in Breukelen, zo babbel je met Kate Hudson

Hoe ontworstel je je aan een reformatorisch nest en word je acteur in een grote, internationale productie? Maarten Dannenberg begon pas met acteren op z’n vijfentwintigste, maar speelt nu naast James Franco in de film Good People.

Als Maarten Dannenberg met een Jaguar wordt opgehaald om naar de set te gaan, vertelt de chauffeur dat hij net Kate Hudson op het vliegveld heeft afgezet. En op de achterbank waar Dannenberg zit, daar had-ie vorige week Angelina Jolie en Brad Pitt zitten. „Dan zit je wel even zo van; okay, hier dus.” En inderdaad, terwijl de Nederlandse acteur met onversneden Brits accent ‘okay’ zegt, wrijft hij over de bewuste stoelzitting. „Ja, dat is echt wel surreëel.”

Aan dat taxiritje gaat wel wat vooraf. Dannenberg (30) groeit op in een streng christelijk milieu in Breukelen. ’s Zondags bezoekt hij een kerk waar vrouwen een rok en een hoedje dragen.

Na de middelbare school, het reformatorische Driestar College in Gouda, moet Dannenberg een vervolgstudie kiezen: conservatorium of toneelschool. „Die laatste viel af vanwege mijn christelijke achtergrond”, zegt de acteur. „En de muziek, tja, daarmee was het natuurlijk moeilijk rondkomen.”

Het wordt dan maar iets anders: International Business en Managementstudies. Tijdens het derde jaar van zijn opleiding moet Dannenberg verplicht naar het buitenland. Zijn oog valt op Frankrijk. Vanaf dat moment raakt zijn leven in een internationale stroomversnelling. Na zijn studie gaat Dannenberg in München werken voor BMW, maar hij vraagt zich al snel af of dit nu is wat hij met z’n leven wil. Die vraag laat hem voorlopig niet los. Want ook als hij politieke wetenschappen studeert in Madrid, als hij baantjes heeft op het vlak van diplomatie en consultancy rond internationale betrekkingen en als hij sales technics doceert aan professionals in Buenos Aires, doemt het dilemma weer op: is dit nou wat ik wil?

„Het was geen makkelijke tijd”, zegt Dannenberg, „maar ik geloof dat alles in het leven bijdraagt aan het volgende.”

Dat volgende dient zich niet lang daarna aan. Hoewel hij eigenlijk al vroeg met acteren had willen beginnen, was het er nog steeds niet van gekomen. Tot hij op een ochtend wakker wordt en besluit dat het maar eens moet gaan gebeuren. Hij meldt zich aan bij een toneelschool in Madrid, de school waar ook Penelope Cruz les heeft gehad. Hij neemt er ruim een jaar les.

Doorbraak in Spanje

Al snel daarna – inmiddels spreekt hij vloeiend Spaans – weet hij de rol te scoren die voor zijn doorbraak in Spanje zal gaan zorgen. Hij speelt in de Spaanse primetime-serie La isla de los Nominados. Van de comedyserie, die een soort parodie is op het Britse I’m a Celebrity Get Me Out of Here, verschijnen in dat jaar vanaf de zomer een aantal weken lang dagelijks meerdere afleveringen op de zender Cuatro, zeg maar het Spaanse RTL 4.

Dannenberg speelt een personage dat compleet gedesoriënteerd is en ter ondersteuning van die verstrooidheid moet hij een voor Spanjaarden vreemde brabbeltaal spreken - Nederlands. „Grappig genoeg was die rol eigenlijk hoe mijn leven op dat moment was. Ik wist gewoon even niet zo goed wie ik precies wilde zijn, welke kant ik met m’n leven op zou gaan. Dat personage kwam me goed uit.”

Die rol brengt Dannenberg meer dan bruikbare acteerervaring; hij wordt in Madrid op straat herkend. „Ik kon op een gegeven moment geen metrostation binnenlopen, of ik zag affiches met m’n hoofd erop. En aan gebouwen hingen billboards met de hele cast van de serie, soms wel van zes verdiepingen hoog. Wow, dat was echt confronterend in het begin.”

De tegenstelling met de wereld waarin hij opgroeide, had bijna niet groter gekund. „Veel was vanzelfsprekend. Dat je naar de kerk ging, dat je op zekere leeftijd ging trouwen, dat je een gezin zou stichten”, zegt hij. Zijn zondagen bestonden uit kerkdienst, zondagsschool en kerkdienst. „Goed en kwaad waren er objectieve begrippen, met vaak zware lading: bioscoop was slecht, kerk was goed. In dat soort tegenstellingen dachten we. Ik dus logischerwijs ook. Ja, daar krijg je natuurlijk iets van mee.”

Door de internationale contacten die hij opdeed en nieuwe vrienden die hij maakte, is hij anders in het leven gaan staan. Goed en kwaad zijn in de loop van de tijd subjectiever geworden.

Van het conservatieve leven rest vooral de herinnering. Toch komen de twee werelden van Dannenberg elkaar soms nog tegen, een confrontatie die niet altijd gemakkelijk is. Tijdens de eerste improvisatie-act op de toneelschool in Madrid klapt Dannenberg bijvoorbeeld helemaal dicht. Volgens de docent had dat met zijn calvinistische schuldgevoel te maken. „Toen ik die act moest doen, had ik een conflict in mijn hoofd. Ik trok het gewoon even niet dat het oude systeem definitief haperde. Misschien realiseerde ik me toen pas dat het denken langs die strenge lijnen van goed en kwaad in mijn wereld niet meer werkte.”

Op zoek naar films

Na zijn doorbraak in Spanje vertrekt Dannenberg naar Londen. „In Spanje is er op filmgebied eigenlijk niet zo heel veel te beleven. Omdat ik toch als filmacteur verder wilde, dacht ik: laat ik onderaan de ladder beginnen. Londen leek me in dat opzicht een uitstekende locatie.”

Dannenberg vertrekt in het geloof dat er een toekomst is voor Europese acteurs, en dat inspireert hem die stap te zetten, zegt hij. „Neem iemand als Michael Fassbender bijvoorbeeld, wat een geweldige acteur is dat! Ik dacht: als mensen Fassbender kunnen onthouden, dan moet Dannenberg ook wel lukken.”

In deze stad doet hij auditie voor de film Good People, die nu in de Nederlandse bioscopen te zien is. De thriller van regisseur Henrik Ruben Genz draait om een jong Amerikaans stel dat in Londen woont en diep in de rode cijfers duikt door een renovatie van hun woning. Als ze ontdekken dat de huurder van een appartement onder hen dood is en 200.000 dollar aan contanten achterlaat, lijkt de oplossing nabij: pakken dat geld. Vanaf dat moment gebeuren er allerlei nare dingen met goede mensen.

Omar Sy is een gentleman

Dannenberg speelt André, de bodyguard van heroïnedealer Khan, gespeeld door Omar Sy, beter bekend als hoofdrolspeler van de film Intouchables. Op het moment dat Dannenberg auditie doet – hij woont dan ruim een jaar in Londen – moet hij ook opdraven voor de auditie van game Assasin’s Creed. Hij krijgt beide rollen.

Tot zijn verbazing. „In het script van Good People stond dat mijn personage Frans moest zijn, twee meter lang, groot gebouwd en zwart. En ik werd het dus. Uiteindelijk kwam ik zelfs de make-up uit als albino. M’n haar, m’n wimpers, alles was gebleekt.”

Met dat gebleekte hoofd moet Dannenberg het ook in het dagelijks leven eventjes doen. Gedurende een week of zes staat hij pigmentloos in de tram en bij de kassa in de supermarkt. „In die tijd werd er ook een neefje geboren. Ik sta als albino met hem op de foto. Echt wel heel creepy eigenlijk.”

Op en rondom de set van Good People vermaakt Dannenberg zich prima. De ene dag zit hij tussen Tom Wilkinson en Kate Hudson in de make-up, de volgende dag staat hij met Omar Sy te babbelen, terwijl ze wachten op hun takes. „Hij is een gentleman. Een andere acteur had de dag ervoor stennis lopen schoppen, omdat hij twee minuten moest wachten voordat hij z’n ding kon doen. Omar en ik moesten allebei zes uur wachten en uiteindelijk kwamen we niet eens aan bod. Oké, hij vond het niet tof, maar gedroeg zich niet als een verwaande filmster, terwijl hij met Intouchables voor zo’n beetje alle prijzen is genomineerd.”

Terugkijken doet hij niet met nare gevoelens. In zijn gereformeerde jeugdjaren heeft hij belangrijke lessen geleerd, zegt de acteur. Mensen in hun waarde laten, respect opbrengen. „Mijn internationale leven en mijn acteercarrière hebben sommige perspectieven wel veranderd. Ik geloof bijvoorbeeld niet dat ik slecht ben. Dat is heel calvinistisch. Haha, nee joh, ik ben goed. Ja, ik ben gewoon goed.”