Sterk toneeltweeluik van Wittenbols

Een ziekenhuis diep in nacht, kil licht. Een man zweeft na een ongeluk tussen leven en dood. Vier mensen bekommeren zich om hem: zijn geliefde, de nachtzuster, een rechercheur en zijn moeder. Liefdeslied heet dit toneelstuk van Peer Wittenbols, strak en helder geregisseerd door Rob Litghert. Ook een tweede tekst van Wittenbols reist nu langs de theaters, Suikerland in de regie van Lidwien Roothaan.

Liefdeslied begint met een krachtige scène: minnares (Astrid van Eck) schopt keihard tegen een drankautomaat, uit woede en vertwijfeling. In gejaagde, trefzekere dialogen met een geheimzinnige ondertoon belicht elk van het viertal een aspect van het afwezige slachtoffer: wat deed hij ’s nachts om twee uur? Was het overspel, is hij op de vlucht? Levensmoe misschien? Tussen moeder (Beppie Melissen) en zijn geliefde ontbrandt jaloezie. Anneke Blok als zuster laveert tussen de met elkaar twistende vrouwen, en een scherpzinnige Paul R. Kooij als rechercheur ontrafelt wat er gebeurd kan zijn. Feilloos tonen de personages het krachtveld van emoties bij iemands naderende dood.

Wittenbols manipuleert met veel compassie zijn karakters in een noodlottige situatie. In Suikerland ligt de tragiek dieper verscholen. Drie dertigers ontmoeten elkaar in een huiskamer met knallende kleuren rood en roze. Een zus en broer, en zijn geliefde. Net iets te snel leidt de bijeenkomst tot hevige ruzies. Vooral broer en zus verliezen zich in hevige twist, met de gehate ouders als inzet. Het is niet meteen duidelijk waar die vilein gespeelde onvrede van de dochter (Eva Marie de Waal) vandaan komt. Uitlokken van conflict geeft haar een fijne, valse energie. Het suikeren land uit de titel is het geliefde Zeeland, waarheen broer Axel (Jan Paul Buijs) wil terugkeren. Suikerland is niet zo slagvast als Liefdeslied, dat neemt niet weg dat dit tweeluik laat zien dat Wittenbols prachtig voor theater schrijft.