Even dat jurkje of pak uitproberen in de virtuele paskamer

Dit is de droom: met een avatar – een virtuele 3D-representatie van jezelf met exact jouw maten – door digitale winkelstraten struinen, op zoek naar fraaie kleding die perfect past. In het huidige online winkelsysteem gaat het op dat laatste punt vaak mis. Bij sommige webshops gaat de helft van alle bestellingen om maatgerelateerde redenen retour. 

En dat is zonde

Onnodig ook, meent Hein Daanen, lector Fashion Research & Technology aan de Hogeschool van Amsterdam.

“Het virtueel passen van kleding is technisch al helemaal mogelijk.”

Gek genoeg zetten grote webshops als Zalando vooralsnog vooral in op de verbetering van de fotokwaliteit van hun fashion items. Jammer, zegt Daanen, maar “je kunt ook niet zomaar mooie technologie over de schutting gooien en verwachten dat de industrie het oppakt”.

Om ondernemers en techneuten samen te brengen, organiseerde hij vorige week met Click Next Fashion (het modedeel van de topsector creatieve industrie) en het Amsterdam Fashion Institute (AMFI) een symposium over ‘Virtual Fashion Design’.

Het slagen van zo’n virtuele paskamer hangt op drie kwesties: de avatar moet jouw maten zo goed mogelijk benaderen, de exacte maten van de kleding moeten bekend zijn en je de eigenschappen van de stof van de kleding weten, zodat de avatar-in-toffe-kleding een zo goed mogelijke simulatie van de werkelijke passituatie geeft. Hoe valt een zijden jurk met een open rug? Hoe stug is een spijkerbroek?

Software toont waar kleding knelt

De meeste avatarsoftware komt met zogeheten ‘tension maps’ die met kleuren aangeven waar de afstand tussen huid en stof problematisch is of juist prettig. Knelt een blouse bij de oksels? Heeft een broek te veel ruimte in de taille? Handig ook voor mode-ontwerpers, die eventuele ontwerpeuvels in zo’n simulatie kunnen verhelpen.

De softwarepakketten genereren avatars aan de hand van uitgebreide lijsten met in te voeren maten en uiterlijke kenmerken. Maar makkelijker en accurater is het om 3D-scans van echte lichamen in te laden.

Binnenkort heb je misschien niet eens meer een 3D-scanner nodig om je eigen scanatar te creëren. Softwarebedrijfjes zoals het Brits-Nederlandse Poikos maken apps voor de smartphone waarmee je een ‘scanatar’ kunt genereren met slechts twee foto’s: één frontale en één van je zijkant.

Militairen in de 3D-scanner

Ook het ministerie van Defensie gelooft in maatkleding. Nederlandse militairen worden al sinds 2004 3D-gescand in Soesterberg voordat ze kleding krijgen. “Pasvorm wordt steeds crucialer, met name bij kleding met sensoren die dicht tegen je huid moeten zitten”, zegt Hein Daanen. De verwerking van ‘tactiele displays’ in legerkleding, waarmee informatie wordt overgebracht aan de drager door middel van aanraking, is er ook mee gebaat.

Als het ontwerpen en passen van kleding zich straks in het virtuele voltrekt, kunnen modeshows natuurlijk niet achterblijven. “Modeshows worden nu al meer online bekeken in plaats van fysiek bijgewoond”, zegt ontwerpster Amber Slooten van het MediaLab Amsterdam.

Slooten bouwde met haar team de app Second Sight, de eerste virtuele modeshow. Met een 3D-bril, zoals de Oculus Rift, zie je avatars in de nieuwste creaties over catwalks lopen. Slooten:

“In de toekomst trek je zelf virtueel al die nieuwe ontwerpen aan om meteen te zien hoe ze je staan.”