De prinses is weer een keurig meisje

Echt geëmancipeerd, laat staan feministisch, zoals Frozen, is Cinderella niet. Nu is Assepoester ook een ingewikkeld geval – de kern van het verhaal is en blijft dat een deugdzaam meisje door haar puurheid het hart van een prins wint. ‘Have courage and be kind’ heet dat in de nieuwe versie die de Britse acteur en regisseur Kenneth Branagh ervan maakte.

Cinderella is een bewerking met daadwerkelijke acteurs van de animatiefilm die Disney in 1951 van het sprookje maakte. Maar eigenlijk is de nieuwe Cinderella ook gewoon weer een animatiefilm, want de acteurs van vlees en bloed, de landschappen van aarde en gras, de lucht van wolken en blauw, ze zijn allemaal mooier, groener, blauwer gemaakt in de computer.

Geëmancipeerd was Assepoester al niet toen Charles Perrault in 1697 het sprookje voor het eerst optekende. Ze was het niet in 1951 toen Disney de animatiefilm uitbracht. Alles was erop gericht om vrouwen weer dociel en decent te maken, nadat ze als gevolg van de Tweede Wereldoorlog achter het aanrecht vandaan waren gekomen. En Assepoester is het ook nu niet, nu Disney al jaren bekritiseerd wordt om z’n simplistische kijk op z’n vrouwelijke hoofdpersonen.

Het enige aantrekkelijke aan Assepoester is dat ze die prins krijgt. En dat ze een goed humeur heeft.

Het is die blijmoedigheid die Branagh (bekend van Hamlet tot Harry Potter en Thor) in het sprookje aantrok, en die hij in elk vlindertje, elk bloemetje, elk zonnestraaltje tot uitdrukking laat komen. En het is verrukkelijk. Het is een sprookje zoals je ze als kind kunt fantaseren. Met de strikjes en glittertjes er gratis bij.

De doelgroep zal het niet schaden. Hun ouders zijn confuus. Wat wil Disney nu eigenlijk? Gemoderniseerde sprookjes zoals Frozen of oprecht ouderwetse zoals Cinderella? Dat blijft voorlopig nog even onduidelijk.