Appels met peren vergelijken

In de wijnwereld mag men zich graag met anderen vergelijken. Zo koketteren met name producenten in nieuwe wereldwijnlanden dat hun wijngaarden op dezelfde breedtegraad liggen als bijvoorbeeld Bordeaux.

Ook zijn er die zich erop voorstaan dezelfde techniek te hanteren voor hun mousserende wijn ‘als voor Champagne.’

Uit Australië heeft een aantal wijnmakers thans wat Italiaanse druivenvariëteiten omarmd, waaronder sangiovese: ‘dezelfde druif als waar in Toscane de beroemde Chianti van wordt gemaakt.’

Enfin.

Ook het gekende Engelse wijnblad Decanter doet er aan mee. Onlangs las ik daarin een artikel waarin het Spaanse Ribera del Duero onder de loep werd genomen: ‘het Bourgogne van Spanje.’

Ik vind dat een vergelijking die ver te zoeken is. Bourgogne telt 84 appellations en 560 premier crus. Ribera houdt het op één herkomstbenaming, eentje van 115 kilometer lang en 45 breed.

Nu kan het zijn dat de schrijver doelde op de Bourgogne grand cru-waardige prijskaartjes die op de flessen van topdomeinen als Pingus en Vega Sicilia’s Unico worden geprikt maar verder houdt de overeenkomst op.

Bovendien zal een rechtgeaarde producent in Ribera del Duero zich voorstaan dat hij een unieke wijn maakt. Eentje die zich met niet laat vergelijken. Immers, tempranillo is in de verste verte geen pinot noir. En omgekeerd is ook niet het geval.

Neem bijvoorbeeld Tamaral 2013 Roble (Wijnkooperij de Lange; € 13,75)

Uit de buurt van Penafiel, in de streek beter bekend als The Golden Mile.

En dan is nog geen veertien euro een mooie prijs natuurlijk voor een gesoigneerde, ruim gevulde Ribera del Duero.

Wat lamskarbonaadjes van de grill erbij en de Bourgogne even helemaal vergeten.